Yetmiş iki yıl boyunca, kocamın sakladığı her sırrı bi

Yazar: admin | 20 Nisan 2026

: Yetmiş iki yıl boyunca, kocamın sakladığı her sırrı bildiğime inandım. Ancak cenazesinde, bir yabancı ellerime bir kutu tutuşturdu; içinde aşk, vaatler ve gizli tuttuğumuz sessiz fedakarlıklar hakkında bildiğim her şeyi altüst eden bir yüzük vardı. Yetmiş iki yıl. Yüksek sesle söylediğinizde, sanki başkasının yaşadığı bir masalmış gibi imkansız geliyor. Ama bu bizim hayatımızdı. Dizlerimin üzerinde kenetlediğim ellerimle onun tabutuna bakarken hep bunu düşündüm. Bir insanla bunca doğum günü, kış mevsimi ve sıradan Salı günleri geçirdiğinizde; her iç çekişinin, her ayak sesinin ve her sessizliğinin anlamını bildiğinize inanmaya başlıyorsunuz. Yüksek sesle söylediğinizde imkansız geliyor. Kemal’in kahvesini nasıl sevdiğini, her gece arka kapıyı nasıl iki kez kontrol ettiğini ve her Pazar cami ceketini aynı sandalyenin üzerine nasıl katladığını bilirdim. Onun hakkında bilinmeye değer her şeyi bildiğimi sanıyordum. Ancak aşk, bir şeyleri bir kenara kaldırmanın öyle bir yolunu bulur ki, bazen onları bulduğunuzda artık çok geç kalmışsınızdır. Cenaze, tam da Kemal’in isteyeceği gibi küçüktü. Birkaç komşu alçak sesle taziyelerini sundu. Kızımız Rüya, kimse fark etmiyormuş gibi yaparak gözlerini sildi. Onu hafifçe dürterek fısıldadım: “Makyajın akacak canım.” Onun hakkında bilinmeye değer her şeyi bildiğimi sanıyordum. Burnunu çekti. “Özür dilerim anne. Görseydi benimle dalga geçerdi.” Koridorun diğer tarafında torunum Mert, cilalı ayakkabılarının içinde dimdik duruyor, olduğundan daha yaşlı görünmeye çalışıyordu. “İyi misin anneanne?” diye sordu. “Bir şeye ihtiyacın var mı?” Onun hatırına gülümsemeye çalışarak, “Neleri atlattık biz yavrum,” dedim. “Deden tüm bu merasimlerden nefret ederdi.” Ayakkabılarına bakarak hafifçe sırıttı. “Bana bunların çok parladığını söylerdi.” “Hımm, kesin söylerdi,” dedim, sesim ısınarak. Mihraba doğru baktım; ben daha yataktayken bile her sabah nasıl iki kişilik kahve hazırladığını düşündüm. Tek kişilik kahve yapmayı asla öğrenememişti. “Deden tüm bu merasimlerden nefret ederdi.” Sandalyesinin gıcırtısını ve haberler çok kötüleştiğinde elimi nasıl okşadığını düşündüm. Alışkanlıktan az kalsın ellerimi onun parmaklarına uzatacaktım. İnsanlar ayrılmaya başladığında Rüya koluma dokundu. “Anne, hava almak için dışarı çıkmak ister misin?” “Henüz değil.”

: Yetmiş iki yıl boyunca, kocamın sakladığı her sırrı bildiğime inandım. Ancak cenazesinde, bir yabancı ellerime bir kutu tutuşturdu; içinde aşk, vaatler ve gizli tuttuğumuz sessiz fedakarlıklar hakkında bildiğim her şeyi altüst eden bir yüzük vardı. Yetmiş iki yıl. Yüksek sesle söylediğinizde, sanki başkasının yaşadığı bir masalmış gibi imkansız geliyor. Ama bu bizim hayatımızdı. Dizlerimin üzerinde kenetlediğim ellerimle onun tabutuna bakarken hep bunu düşündüm. Bir insanla bunca doğum günü, kış mevsimi ve sıradan Salı günleri geçirdiğinizde; her iç çekişinin, her ayak sesinin ve her sessizliğinin anlamını bildiğinize inanmaya başlıyorsunuz. Yüksek sesle söylediğinizde imkansız geliyor. Kemal’in kahvesini nasıl sevdiğini, her gece arka kapıyı nasıl iki kez kontrol ettiğini ve her Pazar cami ceketini aynı sandalyenin üzerine nasıl katladığını bilirdim. Onun hakkında bilinmeye değer her şeyi bildiğimi sanıyordum. Ancak aşk, bir şeyleri bir kenara kaldırmanın öyle bir yolunu bulur ki, bazen onları bulduğunuzda artık çok geç kalmışsınızdır. Cenaze, tam da Kemal’in isteyeceği gibi küçüktü. Birkaç komşu alçak sesle taziyelerini sundu. Kızımız Rüya, kimse fark etmiyormuş gibi yaparak gözlerini sildi. Onu hafifçe dürterek fısıldadım: “Makyajın akacak canım.” Onun hakkında bilinmeye değer her şeyi bildiğimi sanıyordum. Burnunu çekti. “Özür dilerim anne. Görseydi benimle dalga geçerdi.” Koridorun diğer tarafında torunum Mert, cilalı ayakkabılarının içinde dimdik duruyor, olduğundan daha yaşlı görünmeye çalışıyordu. “İyi misin anneanne?” diye sordu. “Bir şeye ihtiyacın var mı?” Onun hatırına gülümsemeye çalışarak, “Neleri atlattık biz yavrum,” dedim. “Deden tüm bu merasimlerden nefret ederdi.” Ayakkabılarına bakarak hafifçe sırıttı. “Bana bunların çok parladığını söylerdi.” “Hımm, kesin söylerdi,” dedim, sesim ısınarak. Mihraba doğru baktım; ben daha yataktayken bile her sabah nasıl iki kişilik kahve hazırladığını düşündüm. Tek kişilik kahve yapmayı asla öğrenememişti. “Deden tüm bu merasimlerden nefret ederdi.” Sandalyesinin gıcırtısını ve haberler çok kötüleştiğinde elimi nasıl okşadığını düşündüm. Alışkanlıktan az kalsın ellerimi onun parmaklarına uzatacaktım. İnsanlar ayrılmaya başladığında Rüya koluma dokundu. “Anne, hava almak için dışarı çıkmak ister misin?” “Henüz değil.” İşte o an, Kemal’in fotoğrafının yanında bekleyen bir yabancı fark ettim. Hiç kıpırdamadan duruyordu, elleri göremediğim bir şeyin üzerinde kenetlenmişti. Rüya kaşlarını çattı. “O kim?” Kemal’in fotoğrafının yanında bekleyen bir yabancı fark ettim. “Bilmiyorum,” dedim. Ancak adamın üzerindeki eski asker ceketi gözüme çarptı. Bize doğru yürümeye başladı ve oda aniden küçülmüş gibi hissettirdi. “Gülten Hanım?” diye sordu sessizce. Başımı salladım. “Benim. Kemal’imi tanıyor muydunuz?” Hafifçe gülümsemeyi başardı. “Benim adım Polat. Kemal ile çok uzun zaman önce birlikte görev yapmıştık.” Onu süzdüm. “Kemal hiç Polat diye birinden bahsetmemişti.” “Kemal’imi tanıyor muydunuz?” Anlayışlı bir tavırla hafifçe omuz silkti. “Birbirimizden pek bahsetmeyiz Gülten Hanım. Gördüklerimizden sonra…” Kutuyu uzattı. Kutu hırpalanmış ve pürüzsüzleşmişti; köşeleri bir cepte ya da çekmecede geçen yılların etkisiyle parlamıştı. Onu tutuş şekli boğazımın düğümlenmesine sebep oldu. “Bana bir söz vermişti,” dedi Polat. “Eğer bu görevi ben tamamlayamazsam, bunu sana geri getirmemi istemişti.” Kutuyu alırken parmaklarım titriyordu. Göründüğünden daha ağırdı. Rüya elini uzattı ama başımı salladım. Bu benim içindi. Kutuyu uzattı. Titreyen ellerimle kapağı zorlayarak açtım. İçeride, sararmış bir kumaş parçasının üzerinde, altın bir alyans duruyordu. Benimkinden çok daha küçüktü, inceydi ve neredeyse aşınarak pürüzsüzleşmişti. Kalbim o kadar sert çarpıyordu ki neredeyse elimi göğsüme bastıracaktım. O korkunç dakika boyunca, tüm hayatımın bir yalan olduğunu düşündüm. “Anne, bu ne?” Sadece yüzüğe bakakaldım. “Bu benim değil,” diye fısıldadım. İçeride, sararmış bir kumaş parçasının üzerinde, altın bir alyans duruyordu. Mert’in gözleri ikimizin arasında gidip geldi. “Dedem sana başka bir yüzük mü bıraktı? Bu… hoş bir şey mi?” Başımı salladım. “Hayır yavrum. Bu başkasının.” Sesimi sertleştirerek Polat’a döndüm. “Kocamda neden başka bir kadının alyansı vardı?” Mert sarsılmış görünüyordu. “Anneanne… belki de bir açıklaması vardır.” Kısa ve keyifsiz bir kahkaha attım. “Öyle umuyorum.” Etrafımızdaki sandalyeler zemine sürtünerek hafif sesler çıkardı. Camiden bir kadın cümlesinin ortasında sesini alçalttı. Kapının yanındaki Kemal’in iki eski balıkçı arkadaşı aniden ceket askısını çok ilginç bulmaya başladılar. “Bu başkasının.” Kimse dik dik bakmak istemiyordu ama herkes dinliyordu. İnsanların endişeymiş gibi davrandığı o sessiz, çirkin merakın odaya çöktüğünü hissedebiliyordum. Ve bundan nefret ettim. Kemal her zaman ketum bir adamdı. Bu her neyse, cenaze çiçeklerinin ve fısıldaşan gözlerin önünde açılmasını istemezdi. Ama onurumuz için artık çok geçti. Yüzük avucumda küçük ve suçlayıcı bir şekilde duruyordu; tek düşünebildiğim o adamla yetmiş iki yıl boyunca aynı yatağı, bir evi, bir kızı, faturaları, kışları, kederi ve kahkahayı paylaşmış olduğumdu. Kemal her zaman ketum bir adamdı. Eğer tüm o zaman boyunca bir yerlerde gizlenmiş başka bir kadın olsaydı, o zaman hayatımın hangi parçasının bana ait olduğunu bilemezdim. “Polat,” dedim. “Bana her şeyi anlatsan iyi olur.” Polat sertçe yutkundu. “Gülten Hanım… Kemal’e zamanı gelirse bunu teslim edeceğime söz verdim. Keşke bu görev bana kalmasaydı.” Rüya fısıldadı: “Anne, lütfen otur.” “Hayır, ben o adamın yanında hayatım boyunca dik durdum. Biraz daha dayanabilirim.” “Bana her şeyi anlatsan iyi olur.” Polat başını salladı. Elleri kenetlenmişti, eklemleri anıların yüküyle beyazlamıştı. Konuşmadan önce yere baktı ve bir an için karşımda yaşlı bir adam değil de, eski bir kedere kendini hazırlayan birini gördüm. “1945 yılıydı, cephe gerisinde… Çoğumuz geri döndüğümüzde kimseyi aramamaya çalıştık. Yorgunduk. Ve dürüst olmak gerekirse korkuyorduk. Ama senin Kemal’in herkesi fark ederdi.” Elbette fark ederdi, diye düşündüm kendi kendime. “Genç bir kadın vardı, Elif. Her sabah nizamiyeye gelirdi. Hep kocası Ali’yi sorardı. Ali çatışmalar sırasında kaybolmuştu. Kadın oradan ayrılmıyordu.” “Her sabah nizamiyeye gelirdi.” Rüya elimi sıktı. “Babam ondan hiç bahsetti mi?” “Bilmiyorum,” dedim Polat’ı süzerek. “Hatırlayamıyorum.” Polat başını salladı. “Kemal azığını onunla paylaştı, mektup yazmasına yardım etti, durmadan Ali’yi sordu. Bazı günler Kemal onu güldürmeyi bile başarırdı. Ali’yi aramaya devam edeceğine söz vermişti.” Mert araya girdi. “Onu bulabildiler mi?” Polat’ın omuzları çöktü. “Babam ondan hiç bahsetti mi?” “Hayır, asla bulamadılar. Bir gün Elif’e tahliye edileceği söylendi. Bu yüzüğü Kemal’in eline tutuşturup yalvardı: ‘Eğer kocamı bulursan bunu ona ver. Ona beklediğimi söyle.’ ” Duraksadı, sesi çatallaştı. “Birkaç hafta sonra, nakledildiği bölgede çatışma çıktığını öğrendik.” Avucumdaki yüzüğe baktım, yetmiş iki yılın ağırlığı aniden daha da ağırlaştı. “Peki neden yüzük sendeydi?” diye sordum. Polat gözlerimin içine baktı. “Kemal birkaç yıl önceki kalça ameliyatından sonra onu bana gönderdi. İz sürme konusunda hala benden iyisi olmadığını söyledi. Elif’in ailesini, her ihtimale karşı yeniden bulmaya çalışıp çalışmayacağımı sordu. Denedim Gülten Hanım. Bulunacak hiçbir şey kalmamıştı.” “Bu yüzüğü Kemal’in eline tutuşturup yalvardı.” Kemal’in eski mendiliyle yüzümü sildim. “Bu yüzden onu onun için sakladım. Vefat edince bunun size, onun yanına ait olduğunu anladım.” Derin bir nefes aldım. “Anne?” Kızıma baktım. “Bana bir dakika ver canım.” İlk notu açtım: Kemal’in el yazısı; tıpkı alışveriş listelerinden ve doğum günü kartlarından hatırladığım gibi eğri büğrü ama kararlıydı. Kemal’in eski mendiliyle yüzümü sildim. “Gülten, Sana bu yüzükten bahsetmeyi hep istedim ama doğru anı hiç bulamadım. Onu bunca yıl sakladım çünkü savaş bana aşkın ne kadar çabuk yok olabileceğini gösterdi. Bunu asla sen bana yetmediğin için yapmadım. Başka birine tutunmakla da ilgisi yoktu. Aksine, bu beni her sıradan günde seni daha çok sevmeye itti. Umarım tutunacağın tek bir şey olur: Sen benim her zaman sağ salim döndüğüm sığınağımdın. Daima senin, K.” “Savaş bana aşkın ne kadar çabuk yok olabileceğini gösterdi.” Gözlerim yandı. Bir an için kendisinin o kısmını bana hiç göstermediği için ona öfkelendim. Sonra kelimelerin içinden onun sesini duydum; sade ve kendinden emin… Öfkem yatıştı. Polat nazikçe boğazını temizledi. “Bir not daha var Gülten Hanım. Elif’in ailesi için. Kemal yüzüğü bana gönderdiğinde yazmış.” “Oku anneanne.” İkinci kağıdı alırken ellerim titriyordu. Kendisinin o kısmını bana hiç göstermediği için ona öfkelendim. “Elif’in ailesine, Bu yüzük korkunç bir zamanda bana emanet edildi. Elif, eğer bulunursa bunu kocası Ali’ye vermemi istemişti. Aradım. Sözümü tutamadığım için çok üzgünüm. Bilmenizi isterim ki o hiç pes etmedi. Ali’yi daha önce veya o günden sonra hiç görmediğim bir cesaretle bekledi. Bu yüzüğü hayatım boyunca onların aşkına ve fedakarlığına olan saygımdan dolayı sakladım. Kemal.” “Sözümü tutamadığım için çok üzgünüm.” Mert omzuma dokundu. “Anneanne, belki de sadece yüzüğü bırakmaya kıyamadı.” Başımı salladım. “Asla bilmediğim pek çok şey taşımış.” Polat’ın sesi yumuşaktı. “Hiç unutmadı.” “O zaman layığıyla huzura kavuşmasını sağlayacağım,” dedim. Aileme baktım. Kendi yüzüğüyle oynayan Rüya, cesur görünmeye çalışan Mert… “Dedenin içinde hala sürprizler kaldığını bilmeliydim,” diyebildim, gözyaşları içinde gülümseyerek. Polat öne çıktı, elimi nazikçe tuttu. “Seni çok sevdi Gülten. Bundan hiç şüphen olmasın.” Gözlerinin içine baktım. “Yetmiş iki yıldan sonra Polat, öyle olduğunu umuyorum.” “Asla bilmediğim pek çok şey taşımış.” O gece, herkes gittikten sonra, kucağımda o kutuyla mutfakta tek başıma oturdum. Kemal’in kupası hala bulaşıklıkta duruyordu. Hırkası kiler kapısının yanındaki askıda, ölmeden bir hafta önce bıraktığı yerde asılıydı. O hırkaya uzun süre baktım. Cenazedeki o korkunç an boyunca, kocamı iki kez kaybettiğimi düşünmüştüm; bir kez ölüme, bir kez de anlamadığım bir sırra. Sonra kutuyu tekrar açtım, yüzüğü çıkardım, Kemal’in notuna sardım ve ikisini de kadife bir kesenin içine yerleştirdim. Kocamı iki kez kaybettiğimi düşünmüştüm. Ertesi sabah, mezarlık ziyaretçilerle dolmadan önce, Mert beni Kemal’in mezarına götürdü. Yakınına park etti, dikiz aynasından bana baktı. “Seninle gelmemi ister misin anneanne?” Başımı salladım. “Sadece bir dakikalığına yavrum. Deden yalnız kalmayı hiç sevmezdi.” Arabadan inerken, tıpkı dedesinin eskiden yaptığı gibi koluna girmeme izin verdi. Otlar çiğden dolayı kaygandı ve çitlerin üzerindeki kargalar bize eski dostlarmış gibi bakıyordu. “Seninle gelmemi ister misin anneanne?” Dikkatlice diz çöktüm ve küçük kadife keseyi Kemal’in fotoğrafının yanına, taze zambakların sapları arasına yerleştirdim. Mert kararsızca yanımda duruyordu. “İyi misin?” Gözyaşları içinde gülümsedim ve başımı salladım. Sonra baş parmağımla fotoğrafın kenarını okşadım. “Seni inatçı adam. O korkunç dakikada, bana yalan söylediğini sanmıştım.” “Seni gerçekten sevmiş anneanne.” Gözyaşları içinde gülümsedim. Başımı salladım. “Yetmiş iki yıl yavrum. Onun her parçasını bildiğimi sanıyordum.” Kemal’in fotoğrafına, sonra da zambakların yanında duran küçük keseye baktım. “Görünüşe göre,” dedim sessizce, “sadece beni en çok seven kısmını biliyormuşum.” Mert kolumu sıktı ve kendimi ağlamaya bıraktım; Kemal’in sonsuza dek saklayacağım o parçası için minnettardım. Ve bunun yeterli olduğunu fark ettim. “Yetmiş iki yıl yavrum. Onun her parçasını bildiğimi sanıyordum.”

Devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsin... 👇