Kayıp Kızın Gizemli Mesajı

Yazar: admin | 19 Mayıs 2026

: Evliliğimin bitmesinden bu yana ilk kez hayatımın yeniden düzene girdiğini hissetmeye başlamıştım. Sonra kızım ortadan kayboldu ve arkasında bıraktığı mesaj tüm dünyamı altüst etti. Boşanmamdan sonra, bir daha asla bir erkeğe güvenmeyeceğime dair kendi kendime söz vermiştim. Bu kulağa muhtemelen acımasızca geliyor, ama Doğan ile geçen 14 yıldan sonra, böyle hissetmeye hakkım olduğunu düşünüyordum. Eski kocamın, verdiği sözleri tutmadığı o ana kadar sanki gerçekmiş gibi hissettirmek konusunda inanılmaz bir yeteneği vardı. Bambaşka bir şehre taşınıp kızımızı düzenli aramayı bıraktığı zamanlarda, ben zaten yıllardır ondan hep bir hayal kırıklığı bekleyerek yaşamıştım. Yani ondan sonra, sadece Defne ve ben vardık. Bu kulağa muhtemelen acımasızca geliyor. Kızım Defne 16, ben ise 39 yaşındayım ve dürüst olmak gerekirse hayatımızı seviyordum. Sakin, öngörülebilir ve güvenliydi. Sonra Rüzgar ile tanıştım. Rüzgar asla çok fazla çabalamadı; sadece… her zaman yanımdaydı. İlk karşılaştığımızda bir marketin otoparkında durmuş, yağmur ceketimden içeri sızarken arabamın bitmiş aküsüne bakıyordum. Yanıma park etti, arabasından takviye kablolarını aldı ve yardıma ihtiyacım olup olmadığını sordu. Sonra Rüzgar ile tanıştım. Normalde hayır derdim. Ama hava buz gibiydi, telefonumun şarjı bitmişti ve çok yorgundum. On dakika sonra arabam çalıştı. Rüzgar gülümsedi ve “Kış bastırmadan önce bu aküyü değiştirseniz iyi olur,” dedi. Hepsi buydu. Ne bir flörtöz tavır ne de numaramı isteme çabası. Üç gün sonra, ofisimin yakınındaki bir kafede ona tekrar rastladım. Ondan sonra işler yavaş yavaş düzenli bir hal almaya başladı. Ve bir şekilde, ben farkına bile varmadan hayatımın bir parçası oluverdi. Normalde hayır derdim.

: Evliliğimin bitmesinden bu yana ilk kez hayatımın yeniden düzene girdiğini hissetmeye başlamıştım. Sonra kızım ortadan kayboldu ve arkasında bıraktığı mesaj tüm dünyamı altüst etti. Boşanmamdan sonra, bir daha asla bir erkeğe güvenmeyeceğime dair kendi kendime söz vermiştim. Bu kulağa muhtemelen acımasızca geliyor, ama Doğan ile geçen 14 yıldan sonra, böyle hissetmeye hakkım olduğunu düşünüyordum. Eski kocamın, verdiği sözleri tutmadığı o ana kadar sanki gerçekmiş gibi hissettirmek konusunda inanılmaz bir yeteneği vardı. Bambaşka bir şehre taşınıp kızımızı düzenli aramayı bıraktığı zamanlarda, ben zaten yıllardır ondan hep bir hayal kırıklığı bekleyerek yaşamıştım. Yani ondan sonra, sadece Defne ve ben vardık. Bu kulağa muhtemelen acımasızca geliyor. Kızım Defne 16, ben ise 39 yaşındayım ve dürüst olmak gerekirse hayatımızı seviyordum. Sakin, öngörülebilir ve güvenliydi. Sonra Rüzgar ile tanıştım. Rüzgar asla çok fazla çabalamadı; sadece… her zaman yanımdaydı. İlk karşılaştığımızda bir marketin otoparkında durmuş, yağmur ceketimden içeri sızarken arabamın bitmiş aküsüne bakıyordum. Yanıma park etti, arabasından takviye kablolarını aldı ve yardıma ihtiyacım olup olmadığını sordu. Sonra Rüzgar ile tanıştım. Normalde hayır derdim. Ama hava buz gibiydi, telefonumun şarjı bitmişti ve çok yorgundum. On dakika sonra arabam çalıştı. Rüzgar gülümsedi ve “Kış bastırmadan önce bu aküyü değiştirseniz iyi olur,” dedi. Hepsi buydu. Ne bir flörtöz tavır ne de numaramı isteme çabası. Üç gün sonra, ofisimin yakınındaki bir kafede ona tekrar rastladım. Ondan sonra işler yavaş yavaş düzenli bir hal almaya başladı. Ve bir şekilde, ben farkına bile varmadan hayatımın bir parçası oluverdi. Normalde hayır derdim. Erkek arkadaşım sabırlıydı, kibardı ve başka kimsenin dikkat etmediği küçük şeyleri hatırlardı; geceleri araba sürmekten nefret ettiğimi, kahvemi nasıl içtiğimi, çöp toplama gününün ne zaman olduğunu ve arabamın yağ değişim vaktini… Yıllarca her şeyi tek başına yaptıktan sonra, birinin bana özen göstermesi tuhaf, hatta bazen rahatsız edici hissettiriyordu ama huzur vericiydi. Defne, onun hayatımı değiştirdiğini ben kendime bile itiraf edemeden çok önce fark etmişti. Ve nedense, ondan ilk baştan beri hoşlanmamıştı. Defne onu fark etmişti. İlk başta bunun normal olduğunu düşündüm. Bunu ergenlik bunalımlarına, belki babasına olan bağlılığına ya da yeni birinin hayatımızı değiştireceği korkusuna bağladım. Ama sonra farklı davranmaya başladı. Okuldan sonra mutfakta oyalanmayı bıraktı. Defne ayrıca cuma geceleri bizimle film de izlemiyordu. Eğer onun arabasının bahçe kapısına yanaştığını duyarsa, aniden ödevi çıkıyor ya da yukarı odasına gitmek için başka bir bahane buluyordu. Ergenler değişimi pek hoş karşılamazlar. Ama içten içe kızımın sadece huysuzluk yapmadığını biliyordum; Rüzgar’ı dikkatle izliyor ve inceliyordu. Sanki bir şeyi çözmeye çalışır gibi. Sonra farklı davranmaya başladı. Bir gece Rüzgar, Defne’nin en sevdiği hamburgerciden paket servisle geldi. Normalde Defne çok sevinirdi. Bunun yerine yemeğini kaptı ve ona teşekkür bile etmeden yukarı odasına kaçtı. Rüzgar onun gidişini izledi, sonra bana döndü. “Yanlış bir şey mi yaptım?” “Hayır,” dedim hızla. “Hâlâ alışmaya çalışıyor.” Farklı bahanelerim vardı. İşlerin eskisi gibi olduğu günleri özlüyor. Zamanla alışacaktır. Ama gerçek şu ki, kızım daha önce hiç kimseye karşı bu kadar mesafeli davranmamıştı, boşanmadan sonra Doğan’a bile. Farklı bahanelerim vardı. Birkaç gece sonra, Rüzgar gittikten sonra, ben çamaşırları katlarken Defne yatak odamın kapı eşiğinde sessizce durdu, kapüşonlusunun kolunu çekiştirip duruyordu. İçimi hemen bir huzursuzluk kapladı. “Anne,” dedi yumuşak bir sesle, “lütfen onun bizimle eve taşınmasına izin verme.” Havluları katlamayı bıraktım ve iç geçirdim. “Defne, onu neredeyse hiç tanımıyorsun bile.” “Yeterince tanıyorum.” Bunu söyleme şekli beni temkinli olmaya itti. “Bu ne demek şimdi?” Bakışlarını yere indirdi. “Defne, onu neredeyse hiç tanımıyorsun bile.” Bir an için kızımın nihayet ondan neden bu kadar nefret ettiğini açıklayacağını sandım. Bunun yerine Defne başını salladı ve ben onu durduramadan yürüyüp gitti. Sonrasında orada öylece oturup endişeden ziyade bir sinirlilik hissettiğimi hatırlıyorum. Kendi kendime onun kıskançlık yaptığını ya da işlerin eskisi gibi olduğu günleri özlediğini söyledim. Nasıl açıklayacağını bilmediği korkuları şimdiden içinde taşıdığını fark edememiştim. Bir hafta sonra Defne ortadan kayboldu. Okuldan eve dönmedi. Ondan o kadar çok nefret ediyordu ki. İlk başta beni üzmeye çalıştığını düşündüm. Beni cezalandırmak için haber vermeden bir arkadaşının evine gittiğini sandım. Bu yüzden saat altı olduğunda ve o hâlâ eve gelmediğinde paniklememeye çalıştım. Ama saat sekize geldiğinde onu defalarca aramıştım, aramalarım doğrudan telesekretere düşüyordu ve rehberimdeki tüm velilere mesaj atmıştım. Saat 10’da arabayla kasabayı turluyor, arkadaşlarıyla genellikle takıldığı yerleri kontrol ediyordum. Kimse onu görmemişti. Ertesi sabah Defne’nin okul rehber öğretmeni aradı ve ilk derse neden girmediğini sordu. İşte o an korku nihayet göğsüme bir ağırlık gibi çöktü. Beni üzmeye çalıştığını düşünmüştüm. Sonraki yedi gün gerçek dışı gibiydi. Neredeyse hiç uyumuyor, hiçbir şey yemiyor ve sadece telefon görüşmelerine odaklanıyordum. Telefonum her çaldığında kalbim o kadar sert fırlıyordu ki canım acıyordu. İkinci güne kadar kasabanın her yerine kayıp ilanları asılmıştı. Dördüncü güne geldiğimde bitkin düşmüştüm çünkü gecelerin çoğunu uyumak yerine evin içinde aşağı yukarı yürüyerek geçiriyordum. Polis devreye girmişti ama işleri ağırdan alıyor gibiydiler; bu süreçte Rüzgar hep yanımdaydı. Bir yanım buna minnettardı. Diğer yanım ise birine yeniden güvenmenin bir hata olup olmadığını sorgulayıp duruyordu. Yedi gün boyunca tüm hayatım kızımın boş odasından ibaret hale geldi. Neredeyse hiç uyumuyor ve yemiyordum. Defne’nin odası dayanılmaz hissettiriyordu. Kapüşonlusu hâlâ çalışma masasının sandalyesinde asılıydı ve matematik defteri, o sabah okuldan önce yatağın üzerinde bıraktığı gibi açık duruyordu. Yatağına oturmuş ne yapacağımı düşünürken telefonum çaldı. “Ayşe Hanım?” Kızımın okulunun müdürü Ahmet Bey’di. “Defne’nin dolabında bir şey bulduk. Üzerinde adınız yazıyor.” Bir dakikadan kısa sürede arabama bindim ve 12 dakika sonra okula vardım. “Üzerinde adınız yazıyor.” Müdür Ahmet Bey beni müdür yardımcısının odasının önünde karşıladı, oldukça huzursuz görünüyordu. Beni koridorda götürürken, “Hizmetlilerden biri bazı ders kitaplarının arkasına gizlenmiş halde bulmuş,” diye açıkladı. “Bunu hemen görmeniz gerektiğini düşündük.” Göğsüm o kadar sert çarpıyordu ki onu neredeyse duyamıyordum. Defne’nin dolabını açtığında, katlanmış bir notun yanında duran eski bir cep telefonunu hemen gördüm. Telefonu anında tanıdım. Defne’nin bunu aylar önce kaybettiğini sanıyordum. Notun ön yüzünde kızımın el yazısıyla şu beş kelime yazılıydı. “Bunu anneme verin.” “Bunu hemen görmeniz gerektiğini düşündük.” Notu açarken ellerim titriyordu. “Anne, eğer ben yoksam, eski telefonumdaki garaj videosuna bak. O silmeden önce ben kaydetmiştim.” Nota bakakaldım. O silmeden önce. Mideme buz gibi bir his yayıldı. Yavaşça, Rüzgar’ın yüzü gözlerimin önünden geçti. Telefonu kaptım ve üzerinde hiçbir şifre olmadığını gördüm. Galeri uygulamasını açtım ve tek bir video buldum. Garaj Kamerası – Perşembe 23:48. Oynat tuşuna basarken parmaklarım titriyordu. Notu açarken ellerim titriyordu. Rüzgar’ın büyük arabası garajın tavan lambasının altında park edilmiş halde göründü. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey olmadı. Sonra Defne yalın ayak, üzerinde bol bir pijama altı ve kapüşonluyla kadraja girdi. Gergin görünüyordu. Bir saniye sonra Rüzgar da arkasından garaja girdi. Nefesimin kesildiğini hissettim. Erkek arkadaşım ondan birkaç adım uzakta durmuş, sakince konuşuyordu; Defne ise kollarını göğsünde sıkıca kavuşturmuştu. Sonra Rüzgar arabasının arkasına geçti ve bagajı açtı. Midem kasıldı. Gergin görünüyordu. Erkek arkadaşım karton bir kutu çıkardı. Defne hemen geri adım attı. Rüzgar kutuyu açtı ve içindeki bir şeyi ona gösterdi. Ses olmasa bile onun çok sarsıldığını anlayabiliyordum. Rüzgar konuşmaya devam etti. Defne sertçe başını salladı. Sonra arkasını döndü ve koşarak eve girdi. Video bitti. Her şeyden çok kafam karışmış bir halde ekrana bakakaldım. Çok sarsıldığını anlayabiliyordum. Ortada bariz bir tehlike, çığlık ya da şiddet içeren hiçbir şey yoktu. Ama notuna göre Defne, Rüzgar onu silmeye çalışmadan önce görüntüyü kaydedecek kadar açıkça çok korkmuştu. “O kutunun içinde ne var?” diye fısıldadım kendi kendime. Müdüre teşekkür ettim ve okuldan çıkarken Rüzgar’ı aradım. İkinci çalışta açtı. “Ayşe?” “Eve gelebilir misin?” diye sordum. Sesimdeki bir şey onu hemen alarma geçirmiş olmalıydı. “Ne oldu?” “Sadece gel.” “O kutunun içinde ne var?” Ben eve vardığımda, Rüzgar zaten bahçede arabasının yanında bekliyordu. İçeri girdiğimiz an Defne’nin eski telefonunu havaya kaldırdım. “Garaj görüntülerini neden sildin?” Erkek arkadaşım donakaldı. Sonra ağır bir şekilde oturdu ve alnını ovuşturdu. “Bunu yapmamasını umuyordum.” Kaşlarımı çattım. Rüzgar aniden çok bitkin göründü. Gergin ya da öfkeli değil, sadece yorgun. Erkek arkadaşım donakaldı. Rüzgar sessizce, “Benim nasıl bir adam olduğuma karar vermeden önce, hikayenin tamamını bilmen gerekiyor,” dedi. Kollarımı göğsümde kavuşturdum. Derin bir nefes aldı. “Seninle tanışmadan birkaç ay önce, bir kızım olduğunu öğrendim.” Bu sözler beni o kadar şaşırttı ki konuşmayı unuttum. Yıllar önce, ayrıldıktan sonra başka bir yere taşınan bir kadınla kısa süre çıktığını anlattı. Kadının hamile olduğunu hiç bilmemişti. Sonra, geçen yıl, kadının annesi internet üzerinden onunla iletişime geçmişti. Bir genç kız babası olduğunu bu şekilde öğrenmişti. Ve kızın uzun bir hastalıktan sonra zaten hayatını kaybetmiş olduğunu. “Hikayenin tamamını bilmen gerekiyor.” Rüzgar sessizce, “Büyükannesi bana onun eşyalarının olduğu bir kutu postaladı,” dedi. “Fotoğraflar. Doğum günü kartları. Çizimler. Kendi yaptığı bir atkı… Defne arabadaki kutuyu bulduğunda herhalde eşyalarımı karıştırıyordu. Senden başka bir aile sakladığımı düşünmüş.” Gözlerimi kısa bir anlığına kapattım. Elbette öyle düşünmüştü. “O gece garajda, sen uyurken karşıma çıktı. Her şeyi açıklamaya çalıştım ama fotoğrafları görünce…” Başını salladı. “Onun yerine kendi kızımı koymak istediğimi sandı.” Göğsüme bir acı saplandı. “Senden başka bir aile sakladığımı düşünmüş.” Erkek arkadaşım yumuşak bir sesle, “Defne benimle eve taşınmaman için bana yalvardı,” diye itiraf etti. “Benim tehlikeli olduğumu düşündüğü için değil, kendi korkuları yüzünden.” Gerçek nihayet kafama dank etti. Kızımın da babasıyla geçirdiği yılların getirdiği hayal kırıklıklarından dolayı güven sorunları vardı. “Ama görüntüleri neden sildin?” diye sordum şüpheyle. Rüzgar mahcup görünüyordu. “Çünkü bunun ne kadar berbat göründüğünü fark ettim. Gece yarısı garajda senin o sırada çok sarsılmış olan genç kızınla tek başıma durmam?” İç geçirdi. “Panikledim.” Sonra yüz ifadesi değişti. “Görüntüleri neden sildin?” “Defne laf arasında babasının yanına gitmeyi düşündüğünü de söylemişti.” Bu dikkatimi çekti. Doğan üç şehir uzakta yaşıyordu. Bir şekilde, tüm o paniğimin arasında, Defne’nin gerçekten oraya gitmiş olabileceğini hiç düşünmemiştim. Anahtarlarımı kaparak, “Hemen çıkıyoruz,” dedim. Gece boyunca, çoğunlukla sessizlik içinde arabayı sürdük. Sabaha karşı 4 sularında Rüzgar nihayet konuştu. “Bana hâlâ tamamen güvenmiyorsun.” bu bir soru değildi. “Güvenmeye çalışıyorum.” Başını salladı. Bu dikkatimi çekti. Doğan kapıyı açıp beni gördüğünde yüzü anında düştü. Apartman dairesi tam da hatırladığım gibi görünüyordu. Dağınık. Yüksek sesli bir televizyon. Lavabonun yanında boş bira şişeleri. Sonra arkasındaki kanepede oturan Defne’yi gördüm. Beni gördüğü an gözyaşlarına boğuldu. Odayı geçip kollarımı ona doladım; neredeyse nefes bile alamıyordu. “Aman Tanrım,” diye fısıldadım. “Defne…” “Özür dilerim,” diye ağladı. “Çok özür dilerim.” Gözyaşlarına boğuldu. Birkaç saniye boyunca onun hayatta olması dışında hiçbir şeyin önemi kalmamıştı. Sonra ona bakacak kadar geri çekildim. “Beni ölümüne korkuttun.” Doğan mutfakta beceriksizce omuz silkti. “Seni aramamamı söyledi.” İnanamayarak ona bakakaldım. “Bir haftayı dehşet içinde geçirmeme izin mi verdin?” “Yeni adamınla mutlu olduğunu söyledi,” diye mırıldandı. Klasik Doğan. Her zaman en kolay yolu seçerdi. “Seni aramamamı söyledi.” Defne gözlerini sildi. Sonra her şeyi anlattı. Ortadan kaybolmadan birkaç gün önce, Rüzgar’ın telefonda “yeniden bir aile kurmak istemek” hakkında konuştuğuna kulak misafiri olmuştu. Kutunun ve silinen görüntülerin de eklenmesiyle, Rüzgar’ın kendisinin yerini alacağına kendini ikna etmişti. Bu beni neredeyse yıktı. Rüzgar dikkatlice öne doğru bir adım attı. “Açıklamama hiç izin vermedin.” Uzun bir sessizliğin ardından Defne nihayet başını salladı. Bu beni neredeyse yıktı. O gece geç saatlerde eve döndüğümüzde, Rüzgar kutudaki her şeyi oturma odasındaki masanın üzerine serdi. Erkek arkadaşım kızının nasıl biri olduğunu anlatırken Defne sessizce her bir eşyayı inceledi. Sonlara doğru kızım sessizce ağlıyordu. Sonra bir çizimi eline aldı ve Rüzgar’a dikkatle baktı. “Bunu bende kalabilir mi?” “Evet,” dedi Rüzgar, yumuşak bir şekilde gülümseyerek. “Bence bu onun da hoşuna giderdi.” İşte o an benim için de nihayet bir şeyler değişti. Rüzgar kusursuz olduğu için değil. Ama ona sunduğumuz her zorluğa rağmen sabırlı kalmayı başardığı için. “Bunu bende kalabilir mi?” Aylar sonra Rüzgar hâlâ bizimle eve taşınmamıştı. Ben istemediğim için değil. Ama bir aile içindeki güvenin asla aceleye getirilmemesi gerektiğine inandığı için. Ve dürüst olmak gerekirse bu benim için verilen sözlerden çok daha önemliydi. Yavaş yavaş, Defne kendini geri çekmeyi bıraktı.

Devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsin... 👇