Annesinin mezuniyetine yoksulluğu
-
- Bütün günü sadece çocuğunu şaşırtmak, sadece “Seninle gurur duyuyorum” demek için gelmişti. Moren tısladı ve arkadaşlarına döndü. “Lütfen bu kadını görmezden gelin. Onun gibiler ilgi çekmek için her şeyi yapar.” Bu sözler Odoni’nin içini derinden yaraladı ve içinde bir şeyler kırıldı. Gözleri doldu. Yavaşça eğildi, düşen buketi aldı ve gitmek için döndü. Gitmeden önce söyledikleri kızını
-
- Bu pis kadını benden uzak tutun. Moren’in sesi yankılandı. O benim annem değil. Odoni donakaldı. Çiçekler elinden kaydı. Kızına anlamayarak baktı. Çocuğuna sürpriz yapmak, “Seninle gurur duyuyorum,” demek için bütün gün yolculuk etmişti. Morin tıslayarak arkadaşlarına döndü. “Lütfen bu kadına aldırmayın.” Bu zavallı insanlar ilgi çekmek için her şeyi yaparlar.” O an, Adoni’nin içinde bir şeylerin parçalanmasına neden oldu. Gözyaşlarını tutamadı. Yavaşça eğildi, parmaklarından düşen buketi aldı ve arkasını döndü. Sadece zaman gösterecekti. Yıllar önce, Azure adlı küçük ve huzurlu bir köyde Aduni adında genç bir kadın yaşardı. Gençliğinde iyi kalpliydi ve köydeki herkes tarafından sessiz gücü ve sıcak gülümsemesiyle tanınıyordu. Hayat onun için kolay olmamıştı. Çocukluk aşkı, onu derinden seven yumuşak sesli bir çiftçi olan Sei ile genç yaşta evlendi, ancak mutluluğu uzun sürmedi. Hamileliğinin 3. ayında trajedi yaşandı. Se, odun toplamak için ormana gitmiş ve bir daha geri dönmemişti. Üzerine bir ağaç devrildi ve öldü. Adoni söylentilere aldırış etmiyordu. Tek bildiği, hayatının aşkının gittiğiydi. Kocasının ailesi ona sırt çevirince acısı daha da derinleşti. Cenazeden sadece birkaç gün sonra gelip her şeylerini almışlardı. Evini, çiftliğini, hatta küçük birikimlerini bile sakladıklarını söylüyorlardı. Kocanız öldü. Hâlâ neyi bekliyorsunuz? dediler. Odoni yalvardı, ağladı ama kimse dinlemedi. Onu hiçbir şeysiz bıraktılar. Karnında büyüyen doğmamış çocuktan başka. Adoni’nin kendi ebeveyni yoktu. Yıllar önce ölmüş büyükannesi tarafından büyütüldü. Evsiz, hamile ve bitkin bir halde, ne yapacağını bilemeden köyde dolaştı. Sonra umut geldi. Bir sabah nehir kıyısında oturmuş ağlarken, Baba Tundday adında yaşlı bir balıkçı onu fark etti. Büyükannesini tanıyordu ve çaresiz dul kadına acıyordu. Karşılığında hiçbir şey istemeden ona bir sepet taze balık verdi. “Bunu pazarda sat,” dedi nazikçe. “Ödeyebildiğin zaman geri öde.” Küçük bir jestti ama her şeyi değiştirdi. Odoni aynı gün balıkları köy pazarına götürdü. İlk başta utangaçtı. Daha önce hiç satış yapmamıştı. Ama açlık ve çaresizlik onu harekete geçirdi. Küçük bir köşede durup, alıcılara yumuşak bir sesle seslendi: “Taze balık, lütfen gelin ve alın.” Bazıları onu görmezden geldi, bazıları ise ona sataştı. Ama günün sonunda sepet boşalmıştı ve Gary ve biraz biber almaya, bir gece yetecek kadar küçük bir kâr elde etmişti. O akşam Baba Tund’un kulübesine döndü, paranın bir kısmını ona uzattı ve göz yaşlarıyla teşekkür etti. O günden sonra bu bir rutin haline geldi. Her sabah Baba Tund ona bir sepet balık veriyordu. Her akşam parasıyla geri dönüyordu. Aylar geçtikçe, pazarda Oduni olarak anılmaya başlandı; yani balık satıcısı Oduni. İnsanlar onun özverisine hayrandı, hamileliğinin son dönemlerinde bile tek bir günü bile aksatmazdı. Bir kız çocuğu doğurduğunda, ona “Sevecek bir şey buldum” anlamına gelen Morin adını vermişti. Adoni, Morin’e tüm sevgisini verdi. Onu sevgi ve bilgelikle büyüttü. Küçük, tek odalı bir kulübede yaşıyorlardı ama Aduni için burası bir saraydı çünkü kızı kraliçesiydi. Kazandığı her cobo’yu Moren’in geleceği için biriktiriyordu. Kendine para harcamamak için aç kalıyor ve kıyafetlerini defalarca tamir ediyordu. Moren 10 yaşına gelip okulda parlak bir performans sergilediğinde, Odoni büyük hayaller kurmaya başladı. Çocuğu başarılı olacaktı. Bu köyden ayrılacak, şehre gidecek, büyük ve saygı duyulan biri olacaktı. Moriniki, annesinin açlıktan ölmesi anlamına gelse bile, okul harçlarından asla mahrum kalmazdı. Okul için yeni ayakkabılar istediğinde, Adoni geceleri sessizce ağlar, sonra da onları alabilmek için fazla mesai yapardı. “Benim çektiğim acıları çekmemeli,” derdi hep kendine. “Öldürse bile,” Moriniki’nin sıkı çalışması meyvesini verdi. Ortaokul sınavlarını başarıyla geçti. Ama en büyük sürpriz, bir mektup geldiğinde yaşandı. Şehrin en prestijli okullarından biri olan Los Angeles Üniversitesi’nde tam burs kazanmıştı. Kızım, başardın. O gece sevinç gözyaşları döktü. Sessiz gözyaşları değil, küçük odasını sallayan yüksek, minnettar çığlıklardı bunlar. Şiltesinin yanına diz çöktü, ellerini göğe kaldırdı ve sürekli “Teşekkürler, ülkemizin tanrıları.” diye tekrarladı. Teşekkür ederim.” Moreni şehre gitmeden önce Odoni onu kollarına aldı. Morenik, nereden geldiğini unutma. Unutmayacağım anneciğim, dedi Moreni gülümseyerek. Söz veriyorum. Adoni biriktirdiği her şeyi ona verdi. O sabah otobüs kalktığında, Adonis uzun süre el sallayarak durdu. İlk başta her şey normal görünüyordu. Moroniki her hafta sonu, bazen iki kez arardı. Sesi heyecan ve merak doluydu. Şehirdeki her şey yeniydi. Yeni binalar, yeni insanlar. Anneciğim, üniversitenin ne kadar büyük olduğuna inanamazsın. Bir telefon görüşmesinde güldü. İlk günümde neredeyse kayboluyordum. Adoni, telefonu kulağına götürürken gülümserdi. Küçük odalarındaki hasırın üzerinde otururken, Morenica’nın anlattıklarını her zaman anlamasa da gururla dinlerdi.
Devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsin... 👇