Gizemli Kutu ve Duygusal An Sonraki

Yazar: admin | 28 Nisan 2026

: Yetmiş iki yıl boyunca kocamın sakladığı her sırrı bildiğime inandım. Ancak cenazesinde, bir yabancı ellerime bir kutu tutuşturdu; içindeki yüzük aşk, verilen sözler ve saklı tuttuğumuz sessiz fedakarlıklar hakkında bildiğim her şeyi altüst etti. Yetmiş iki yıl. Bunu yüksek sesle söylediğinizde, sanki başkasının yaşadığı bir hikâyeymiş gibi imkânsız geliyor. Ama bu bizim hikâyemizdi. Ellerim kucağımda kenetli, onun tabutuna bakarken hep bunu düşündüm. Bir insanla o kadar çok doğum günü, kış mevsimi ve sıradan Salı günü geçiriyorsunuz ki; her iç çekişinin, her ayak sesinin ve her sessizliğinin anlamını bildiğinize inanmaya başlıyorsunuz. Bunu yüksek sesle söyleyince kulağa imkânsız geliyor. Yavuz’un kahvesini nasıl sevdiğini, her gece arka kapıyı nasıl iki kez kontrol ettiğini ve her Pazar cami ceketini aynı sandalyenin üzerine nasıl katladığını bilirdim. Onun hakkında bilinmeye değer her şeyi bildiğimi sanıyordum. Ama aşkın, bazı şeyleri çok dikkatli bir şekilde bir kenara kaldırma huyu vardır; bazen o kadar dikkatli saklar ki, onları bulduğunuzda artık çok geç olmuştur. Cenaze tam da Yavuz’un isteyeceği gibi küçüktü. Birkaç komşu kısık sesle taziyelerini iletti. Kızımız Rüya, kimse fark etmesin diye gözlerini siliyordu. Onu hafifçe dürterek fısıldadım: “Makyajın akacak canım.” Onun hakkında bilinmeye değer her şeyi bildiğimi sanıyordum. Burnunu çekti. “Özür dilerim anne. Eğer görseydi benimle dalga geçerdi.” Sıranın diğer ucunda torunum Taylan, boyalı ayakkabıları içinde kaskatı duruyor, olduğundan daha yaşlı görünmeye çalışıyordu. “İyi misin anneanne?” diye sordu. “Bir şeye ihtiyacın var mı?” “Neleri atlatmadık ki evladım,” dedim onun hatırı için gülümsemeye çalışarak. “Deden bu tören işlerinden hiç haz etmezdi.” Ayakkabılarına bakarak hafifçe sırıttı. “Bana bunların çok parladığını söylerdi.” “Evet, söylerdi,” dedim, sesim ısınarak. Mihraba doğru baktım; ben hâlâ yatakta olsam bile onun her sabah nasıl iki kişilik kahve yaptığını düşündüm. Sadece tek kişilik yapmayı asla öğrenememişti. “Deden bu tören işlerinden hiç haz etmezdi.” Sandalyesinin gıcırtısını ve haberler çok kötüleştiğinde elimi nasıl okşadığını düşündüm. Alışkanlıktan, az kalsın ellerimi onun parmaklarına uzatacaktım. İnsanlar ayrılmaya başladığında Rüya koluma dokundu. “Anne, hava almak için dışarı çıkmak ister misin?” “Henüz değil.” İşte o an, Yavuz’un fotoğrafının yanında bekleyen yabancıyı fark ettim. Hareket etmeden duruyordu, elleri göremediğim bir şeyin üzerinde kenetlenmişti. Rüya kaşlarını çattı. “O kim?” Yavuz’un fotoğrafının yanında bekleyen bir yabancı fark ettim. “Bilmiyorum,” dedim. Ama adamın üzerindeki eski asker ceketi gözüme çarptı. Bize doğru yürümeye başladı ve oda aniden daralmış gibi hissettirdi. “Emine Hanım?” diye sordu sessizce. Başımı salladım. “Benim. Yavuz’u tanıyor muydunuz?” Hafifçe gülümsedi. “Benim adım Polat. Yavuz ile çok uzun zaman önce birlikte askerlik yapmıştık.” Onu inceledim. “Hiç Polat isminden bahsetmemişti.” “Yavuz’u tanıyor muydunuz?”

: Yetmiş iki yıl boyunca kocamın sakladığı her sırrı bildiğime inandım. Ancak cenazesinde, bir yabancı ellerime bir kutu tutuşturdu; içindeki yüzük aşk, verilen sözler ve saklı tuttuğumuz sessiz fedakarlıklar hakkında bildiğim her şeyi altüst etti. Yetmiş iki yıl. Bunu yüksek sesle söylediğinizde, sanki başkasının yaşadığı bir hikâyeymiş gibi imkânsız geliyor. Ama bu bizim hikâyemizdi. Ellerim kucağımda kenetli, onun tabutuna bakarken hep bunu düşündüm. Bir insanla o kadar çok doğum günü, kış mevsimi ve sıradan Salı günü geçiriyorsunuz ki; her iç çekişinin, her ayak sesinin ve her sessizliğinin anlamını bildiğinize inanmaya başlıyorsunuz. Bunu yüksek sesle söyleyince kulağa imkânsız geliyor. Yavuz’un kahvesini nasıl sevdiğini, her gece arka kapıyı nasıl iki kez kontrol ettiğini ve her Pazar cami ceketini aynı sandalyenin üzerine nasıl katladığını bilirdim. Onun hakkında bilinmeye değer her şeyi bildiğimi sanıyordum. Ama aşkın, bazı şeyleri çok dikkatli bir şekilde bir kenara kaldırma huyu vardır; bazen o kadar dikkatli saklar ki, onları bulduğunuzda artık çok geç olmuştur. Cenaze tam da Yavuz’un isteyeceği gibi küçüktü. Birkaç komşu kısık sesle taziyelerini iletti. Kızımız Rüya, kimse fark etmesin diye gözlerini siliyordu. Onu hafifçe dürterek fısıldadım: “Makyajın akacak canım.” Onun hakkında bilinmeye değer her şeyi bildiğimi sanıyordum. Burnunu çekti. “Özür dilerim anne. Eğer görseydi benimle dalga geçerdi.” Sıranın diğer ucunda torunum Taylan, boyalı ayakkabıları içinde kaskatı duruyor, olduğundan daha yaşlı görünmeye çalışıyordu. “İyi misin anneanne?” diye sordu. “Bir şeye ihtiyacın var mı?” “Neleri atlatmadık ki evladım,” dedim onun hatırı için gülümsemeye çalışarak. “Deden bu tören işlerinden hiç haz etmezdi.” Ayakkabılarına bakarak hafifçe sırıttı. “Bana bunların çok parladığını söylerdi.” “Evet, söylerdi,” dedim, sesim ısınarak. Mihraba doğru baktım; ben hâlâ yatakta olsam bile onun her sabah nasıl iki kişilik kahve yaptığını düşündüm. Sadece tek kişilik yapmayı asla öğrenememişti. “Deden bu tören işlerinden hiç haz etmezdi.” Sandalyesinin gıcırtısını ve haberler çok kötüleştiğinde elimi nasıl okşadığını düşündüm. Alışkanlıktan, az kalsın ellerimi onun parmaklarına uzatacaktım. İnsanlar ayrılmaya başladığında Rüya koluma dokundu. “Anne, hava almak için dışarı çıkmak ister misin?” “Henüz değil.” İşte o an, Yavuz’un fotoğrafının yanında bekleyen yabancıyı fark ettim. Hareket etmeden duruyordu, elleri göremediğim bir şeyin üzerinde kenetlenmişti. Rüya kaşlarını çattı. “O kim?” Yavuz’un fotoğrafının yanında bekleyen bir yabancı fark ettim. “Bilmiyorum,” dedim. Ama adamın üzerindeki eski asker ceketi gözüme çarptı. Bize doğru yürümeye başladı ve oda aniden daralmış gibi hissettirdi. “Emine Hanım?” diye sordu sessizce. Başımı salladım. “Benim. Yavuz’u tanıyor muydunuz?” Hafifçe gülümsedi. “Benim adım Polat. Yavuz ile çok uzun zaman önce birlikte askerlik yapmıştık.” Onu inceledim. “Hiç Polat isminden bahsetmemişti.” “Yavuz’u tanıyor muydunuz?” Anlayışlı bir tavırla omuz silkti. “Emine Hanım, biz o günlerden pek bahsetmeyiz. Gördüklerimizden sonra…” Kutuyu uzattı. Kutu hırpalanmış ve pürüzsüzleşmişti; köşeleri yıllarca bir cepte ya da çekmecede durmaktan parlamıştı. Onu tutuş şekli boğazımın düğümlenmesine sebep oldu. “Bana bir söz vermişti,” dedi Polat. “Eğer ben bu görevi bitiremezsem, bunu geri getirmemi istemişti.” Kutuyu alırken parmaklarım titriyordu. Göründüğünden daha ağırdı. Rüya elini uzattı ama başımı salladım. Bu benim içindi. Kutuyu uzattı. Kapağı zorlayarak açtım, ellerim zangır zangır titriyordu. İçeride, sararmış bir kumaş parçasının üzerinde, altın bir alyans duruyordu. Benimkinden çok daha küçüktü, inceydi ve neredeyse aşınarak pürüzsüzleşmişti. Kalbim o kadar sert çarpıyordu ki neredeyse elimi göğsüme bastıracaktım. O korkunç bir dakika boyunca, tüm hayatımın bir yalan olduğunu düşündüm. “Anne, nedir bu?” Sadece yüzüğe bakakaldım. “Bu benim değil,” diye fısıldadım. İçeride, sararmış bir kumaş parçasının üzerinde, altın bir alyans duruyordu. Taylan’ın gözleri ikimizin arasında gidip geldi. “Dedem sana başka bir yüzük mü bıraktı? Bu… çok nazikçe?” Başımı salladım. “Hayır evladım. Bu başkasının.” Sert bir sesle Polat’a döndüm. “Kocamda neden başka bir kadının alyansı vardı?” Taylan sarsılmış görünüyordu. “Anneanne… belki de bir sebebi vardır.” Kısa, keyifsiz bir kahkaha attım. “Öyle olmasını umuyorum.” Etrafımızdaki sandalyeler zeminde hafifçe gıcırdadı. Cemaatten bir kadın cümlesinin ortasında sesini alçalttı. Kapının yanındaki Yavuz’un iki eski balıkçı arkadaşı aniden vestiyerle çok ilgilenmeye başladılar. “Bu başkasının.” Kimse dik dik bakmak istemiyordu ama herkes kulak kabartmıştı. İnsanların endişeymiş gibi davrandığı o sessiz, çirkin merakın odaya çöktüğünü hissedebiliyordum. Ve bundan nefret ettim. Yavuz her zaman mahremiyetine düşkün bir adam olmuştu. Her ne ise bu, cenaze çiçeklerinin ve fısıltılı bakışların altında açılmasını istemezdi. Ama onurunu kurtarmak için artık çok geçti. Yüzük avucumun içinde küçük ve suçlayıcı bir şekilde duruyordu; tek düşünebildiğim o adamla yetmiş iki yıl boyunca bir yatağı, bir evi, bir kızı, faturaları, kışları, kederi ve kahkahayı paylaştığımdı. Yavuz her zaman mahremiyetine düşkün bir adam olmuştu. Eğer bunca zaman boyunca bir yerlerde gizlenmiş başka bir kadın varsa, o zaman hayatımın hangi parçasının bana ait olduğunu artık bilmiyordum. “Polat Bey,” dedim. “Bana her şeyi anlatsan iyi olur.” Polat güçlükle yutkunarak, “Emine Hanım… Yavuz’a vakti gelirse bunu teslim edeceğime söz vermiştim. Keşke bu görev bana kalmasaydı.” Rüya fısıldadı, “Anne, lütfen otur.” “Hayır, ben o adamın yanında hayatım boyunca dimdik durdum. Biraz daha ayakta durabilirim.” “Bana her şeyi anlatsan iyi olur.” Polat başını salladı. Elleri sıkıca kenetlenmiş, boğumları anıların ağırlığıyla beyazlamıştı. Konuşmadan önce yere baktı; o an karşımda yaşlı bir adam değil, eski bir keder için kendini hazırlayan birini gördüm. “1945 yılıydı, cephe gerisinde… Çoğumuz,” diyerek nefes verdi ve başını salladı. “Geri döndüğümüzde kimseyi aramamaya çalıştık. Yorgunduk. Dürüst olmam gerekirse korkuyorduk da. Ama senin Yavuz’un, o herkesi fark ederdi.” Tabii ki fark ederdi, diye düşündüm kendi kendime. “Genç bir kadın vardı, adı Leyla. Her sabah nizamiyeye gelirdi. Hep kocası Ali’yi sorardı. Çatışmalar sırasında kaybolmuştu. Bir türlü gitmek bilmezdi.” “Her sabah nizamiyeye gelirdi.” Rüya elimi sıktı. “Babam ondan hiç bahsetti mi?” “Bilmiyorum,” dedim Polat’ı süzerek. “Hatırlayamıyorum.” Polat onayladı. “Kumanyasını paylaşırdı, onun mektup yazmasına yardım ederdi ve sürekli Ali’yi soruştururdu. Bazı günler Yavuz onu güldürmeyi bile başarırdı. Sormaya devam edeceğine söz vermişti.” Taylan araya girdi. “Onu bulabildiler mi?” Polat’ın omuzları düştü. “Babam ondan hiç bahsetti mi?” “Hayır, hiç bulamadılar. Bir gün Leyla’ya tahliye edileceği söylendi. Bu yüzüğü Yavuz’un eline tutuşturdu ve ona yalvardı: ‘Eğer kocamı bulursan bunu ona ver. Ona beklediğimi söyle.’ ” Duraksadı, sesi çatallaştı. “Birkaç hafta sonra, taşındığı bölgede kayıplar olduğunu öğrendik.” Avucumdaki yüzüğe baktım, yetmiş iki yılın ağırlığı aniden daha da ağırlaştı. “Peki neden sendeydi?” diye sordum. Polat gözlerimin içine baktı. “Yavuz birkaç yıl önce kalça ameliyatı olduktan sonra bunu bana gönderdi. Benim hâlâ insan izi sürmekte daha iyi olduğumu söyledi. Her ihtimale karşı Leyla’nın ailesini bulup bulamayacağımı sordu. Denedim Emine Hanım. Bulunacak hiçbir şey kalmamıştı.” “Bu yüzüğü Yavuz’un eline tutuşturdu ve yalvardı.” Yavuz’un eski mendiliyle yüzümü sildim. “Bu yüzden onu onun için sakladım. Vefat edince bunun size, ona ait olduğunu anladım.” Derin bir nefes aldım. “Anne?” Kızıma baktım. “Sadece bir dakika izin ver canım.” Kutudaki notu açtım; Yavuz’un yazısıydı; pazar listelerinden ve bayram kartlarından hatırladığım o eğri büğrü ama kendinden emin el yazısı. Yavuz’un eski mendiliyle yüzümü sildim. “Emine’m, Sana bu yüzükten bahsetmeyi hep istedim ama doğru anı hiç bulamadım. Onu bunca yıl sakladım çünkü savaş bana aşkın ne kadar çabuk yitip gidebileceğini gösterdi. Bunun sebebi asla senin yetersiz olman değildi. Başka birine bağlı kalmak da değildi. Aksine bu, seni her sıradan günde daha da çok sevmemi sağladı. Umarım tek bir şeye tutunursun: Sen benim her zaman sağ salim döndüğüm sığınağımdın. Daima senin, Yavuz.” “Savaş bana aşkın ne kadar çabuk yitip gidebileceğini gösterdi.” Gözlerim yandı. Bir an için kendisinin o parçasını bana hiç göstermediği için ona öfkelendim. Sonra kelimelerin içinde onun sade ve emin sesini duydum; öfkem kenarlarından yumuşadı. Polat nazikçe boğazını temizledi. “Bir not daha var Emine Hanım. Leyla’nın ailesi için. Yavuz yüzüğü bana gönderdiğinde yazmıştı.” “Oku anneanne.” Ellerim titreyerek ikinci kağıt parçasını aldım. Kendisinin o parçasını bana hiç göstermemişti. “Leyla’nın ailesine, Bu yüzük korkunç bir dönemde bana emanet edildi. Eğer bulunursa, kocası Ali’ye vermemi istemişti. Aradım. Sözümü tutamadığım için çok üzgünüm. Bilmenizi isterim ki o hiç umudunu kesmedi. Onu, daha önce veya o günden sonra hiç görmediğim bir cesaretle bekledi. Bu yüzüğü hayatım boyunca onların aşkına ve fedakarlığına olan saygımdan dolayı sakladım. Yavuz.” “Sözümü tutamadığım için çok üzgünüm.” Taylan omzuma dokundu. “Anneanne, belki de sadece o anıyı bırakamadı.” Başımı salladım. “Bilmediğim çok şey taşımış.” Polat’ın sesi yumuşaktı. “Hiç unutmadı.” “O zaman onun düzgünce huzura ermesini sağlayacağım,” dedim. Aileme baktım. Rüya kendi yüzüğüyle oynuyor, Taylan cesur görünmeye çalışıyordu. “Dedenizin hâlâ içinde sürprizler sakladığını bilmeliydim,” diyebildim, gözyaşları içinden gülümseyerek. Polat öne çıktı, elimi nazikçe tuttu. “Seni çok sevdi Emine. Bundan hiç şüphe duyma.” Gözlerine baktım. “Yetmiş iki yıldan sonra Polat Bey, öyle olmasını umuyorum zaten.” “Bilmediğim çok şey taşımış.” O gece, herkes gittikten sonra mutfakta kucağımda kutuyla tek başıma oturdum. Yavuz’un kupası hâlâ bulaşıklıkta duruyordu. Hırkası, ölmeden bir hafta önce bıraktığı yerde, kiler kapısının yanındaki askıda asılıydı. O hırkaya uzun süre baktım. Cenazedeki o korkunç an boyunca, kocamı iki kez kaybettiğimi düşünmüştüm; bir kez ölüme, bir kez de anlamadığım bir sırra. Sonra kutuyu tekrar açtım, yüzüğü çıkardım, Yavuz’un notuna sardım ve ikisini de küçük kadife bir keseye koydum. Kocamı iki kez kaybettiğimi düşünmüştüm. Ertesi sabah, mezarlık ziyaretçilerle dolmadan önce, Taylan beni Yavuz’un mezarına götürdü. Yakına park etti, dikiz aynasından bana baktı. “Seninle gelmemi ister misin anneanne?” Başımı salladım. “Sadece bir dakikalığına canım. Deden yalnız kalmayı hiç sevmezdi.” Arabadan inerken, tıpkı dedesinin eskiden yaptığı gibi koluna girmem için yardım etti. Otlar çiyden kaygandı ve çitlerdeki kargalar eski dostlarmış gibi bizi izliyordu. “Seninle gelmemi ister misin anneanne?” Dikkatlice diz çöktüm ve küçük kadife keseyi, taze zambakların sapları arasına, Yavuz’un fotoğrafının yanına bıraktım. Taylan kararsızca yanımda durdu. “İyi misin?” Gözyaşları içinde gülümsedim ve başımı salladım. Sonra başparmağımla fotoğrafın kenarını okşadım. “Seni inatçı adam. O korkunç dakika boyunca bana yalan söylediğini sanmıştım.” “Seni gerçekten çok sevmiş anneanne.” Gözyaşları içinde gülümsedim. Başımı salladım. “Yetmiş iki yıl evladım. Onun her parçasını bildiğimi sanmıştım.” Yavuz’un fotoğrafına, sonra da zambakların yanında duran küçük keseye baktım. “Görünüşe göre,” dedim sessizce, “sadece beni en çok seven kısmını biliyormuşum.” Taylan kolumu sıktı ve kendimi ağlamaya bıraktım; Yavuz’un sonsuza dek saklayacağım bu parçası için minnettardım. Ve bunun yeterli olduğunu fark ettim. “Yetmiş iki yıl evladım. Onun her parçasını bildiğimi sanmıştım.”

Devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsin... 👇