Kadın, kör kocasını ormana götürdü
-
- Kadın, kör kocasını ormana götürdü… ve kendi başına eve dönüş yolunu bulamayacağını bile bile onu orada bıraktı. Ama o gece yaşananlara köyde kimse inanamadı. Oaxaca’nın küçük bir köyünde, akşamları havanın yanmış odun koktuğu, yolun tozunun ayakkabılara yapıştığı bir yerde Miguel Salgado yaşardı. Karanlık çökmeden önce Miguel güçlü bir adamdı. Oduncuydu. Elleri nasırlı, kahkahası gür bir adam. Baltası ağaca temiz ve sağlam iner, pazar günleri ayinden sonra sesi köy meydanını doldururdu. Zengin değildi ama saygı görürdü. Onun için bu yeterliydi. Ta ki hastalık gelene kadar. Önce bulanık bir leke. Sonra gölgeler. Sonra… hiçbir şey. Başkentteki doktor açık konuşmuştu: Bir daha asla göremeyecekti. En kötüsü gözlerini kaybetmek değildi. En kötüsü, dünyanın onsuz da ilerlemeye devam ettiğini hissetmekti. Karısı Gloria başta sabırlıydı. Dağların üzerindeki gün batımını ona anlatırdı. Önüne sıcak lavaşlarla dolu tabağını koyardı. Kulağına, “Ben buradayım,” diye fısıldardı. Ama aylar yıllara dönüştü. Avluda odunlar artık eskisi gibi yığılmıyordu. Para azalmaya başladı. Ve başka bir şey daha kırılmaya başladı: şefkat. Miguel bunu anlamak için gözlere ihtiyaç duymuyordu. Uzun iç çekişlerde duyuyordu. Acele adımlarda. Geceleri yatakta ikisinin arasına yayılan sessizlikte. “Bir bardak suyu bile kendin alamıyorsun,” dedi Gloria bir gün. Bağırmadı. Bu daha çok acıttı. Miguel yutkundu. Gururu göğsünde taşa döndü. Ona bağımlı olduğunu biliyordu. Bir yük olduğunu biliyordu. Ama bunu bilmek… her gün hissetmekle aynı şey değildi. Sonra o ekim sabahı geldi. Hava soğuktu. Gökyüzü, sonradan anlattıklarına göre, griydi. “Ormana gidelim,” dedi Gloria. “Temiz hava sana iyi gelir.” Aylardır ona böyle bir şey teklif etmemişti. Bu davet, Miguel’in içinde beceriksiz, neredeyse çocukça bir umut yaktı. Toprak patikada yürüdüler. Kuru yaprakların hışırtısı ona tanıdık geliyordu. Çam kokusu da öyle. Ama yürümeye devam ettiler. Her zamankinden daha uzağa. Zemin bozulmaya başladı. Sessizlik ağırlaştı. “Çok mu uzaklaştık?” diye sordu Miguel.
-
- “Biraz daha.” Sesinde sıcaklık yoktu. Sonunda durdular. “Buraya otur. Ben dereden su getireceğim.” Miguel itaat etti. Onun adımlarının uzaklaştığını duydu. Bekledi. Rüzgâr dalların arasında dolaşıyordu. “Gloria…” Sessizlik. “Gloria!” Hiçbir cevap yoktu. Ve o an anladı. Gözleriyle değil. Ruhuyla. Kadın geri dönmeyecekti. Korku sırtından aşağı aktı. Sakarlıkla ayağa kalktı, bastonunu her yöne savurdu. Ama kör bir adam için orman sonsuzdur. Tekrar kütüğün yanına döndü ve kendini yere bıraktı. Soğuk kemiklerine işlemeye başladı. Evini düşündü. Artık kendisine aitmiş gibi gelmeyen yatağını. Kimsenin onu aramaya gelmeyeceğini. “Belki de haklı,” diye düşündü. “Belki de artık hiçbir işe yaramıyorum.” Akşam öldü. Ormanın nefesi değişti. Kuşlar sustu. Gece geldi. Gece yarısına yakın, uzaktan kilise çanı duyulurken başka bir ses işitti. Kırılan dallar. Ağır bir nefes. Kalın, sağlam adımlar. İnsan değildi. Önce kokusu geldi: vahşi, nemli, eski. Bir kurt. Miguel bastonunu sıkıca kavradı. İçgüdüleri ona koşmasını söylüyordu. Ama nereye? Gözlerini kapadı, zaten hiçbir şey görmüyordu, ve fısıldadı: “Bu sonumsa… hızlı olsun.” Hayvan yaklaştı. Onu kokladı. Ve dişler yerine… Elinin üzerinde sıcak bir burun hissetti. Miguel kıpırdamadı. Yavaşça avucunu çevirdi ve burnuna dokundu. Kalın tüyler. Yaşayan bir sıcaklık. Kurt hırlamadı. Yanına oturdu. Dağdaki o buz gibi gecede, bu sıcaklık her sözden daha güçlüydü. “Sen de mi yalnızsın?” diye fısıldadı Miguel. Ve konuşmaya başladı. Artık devrildiğini göremediği ağaçlardan bahsetti ona. Artık bakamadığı pazar günlerinden. Her şey için yardıma muhtaç olmanın aşağılanmasından. “En kötüsü kör kalmak değildi…” dedi sesi kırılarak. “En kötüsü, artık kimsenin bana ihtiyacı olmadığını hissetmekti.” Gözyaşları yüzünden süzüldü. “Hiçbir değerim kalmadığını düşündüm… sadece ayak bağı olduğumu.” “Ama sen… sen bana öyle bakmıyorsun.” Kurt orada kaldı. Şafak havayı yumuşatınca hayvan ayağa kalktı. Miguel’i burnuyla hafifçe itti ve montundan çekti. “Peşinden gelmemi mi istiyorsun?” diye sordu Miguel. Kurt arkasını döndü… Ve ormanın daha derinlerine doğru yürümeye başladı. Miguel ikinci bir davet olmayacağını anladı…
Devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsin... 👇