Kayınpederimin sırtında garip mavimsi izler fark ettim, ama o bunu geçiştirdi, sadece kazara düştüğünü ısrar ederek; ancak kısa süre sonra gerçeği keşfettim, ki bu çok daha korkunç çıktı
-
- Kayınpederimin sırtında garip mavimsi izler fark ettim, ama o bunu önemsemedi, sadece kazara düştüğünü ısrar ederek geçiştirdi; ancak kısa süre sonra gerçeği keşfettim, ki bu çok daha korkunç çıktı Bir sabah, beş yaşındaki oğlum soluk bir halde, gözleri korkuyla açılmış şekilde yanıma koştu. — Anne… Dedemin sırtında ne var? — Ne demek istiyorsun? — Gördüm… Sırtı mavi. Hayır, hatta siyah… Hasta mı? Neden öyle görünüyor? Onu sakinleştirmeye çalıştım — çocuklar sıklıkla abartır. Ama endişe içimde kaldı. Sonuçta, bir çocuk sebepsiz yere böyle bir şey uydurmaz. Öğle yemeğinden sonra kontrol etmeye karar verdim. Kayınpederimin kapısını çaldım ve nazikçe açtım. Aynanın önünde, gömleksiz, kambur bir halde duruyor, sırtını inceliyordu. Yaklaşınca, gerçek bir korku sardı beni. Sırtı mavimsi-mor izlerle kaplıydı — farklı boyutlarda, omurgası boyunca çeşitli yerlerde, kürek kemiklerinde, hatta daha aşağıda. Bir veya iki tane değil — düzineden fazla. Ve taze görünüyorlardı. — Aman Tanrım… Size ne oldu? — diye haykırdım. Hızla döndü ve beni el sallayarak uzaklaştırdı: — Düştüm… Biliyorsun, yaşımda böyle olur. Bacaklarım tutmuyor. Ama sesi gergindi. Açıkça sinirliydi. Elleri titriyordu. Doktora götürmeyi teklif ettiğimde, sertçe cevap verdi: — Kendiliğinden geçer. Kimseye ihtiyacımız yok. Endişelenme. Ama unutamadım. Ve sadece birkaç gün sonra gerçek ortaya çıktı — beklediğimden çok daha tuhaf. O gece mutfağa su almaya gittim. Yatak odalarının yanından geçerken sesler duydum. — Lütfen… acıyor… dur, bırak beni… — diye neredeyse yalvarır bir şekilde söylüyordu kayınpederim. Sonra kayınvalidemin sesini duydum, öfkeli ve sinirli: — Kendi suçun. Hak ediyorsun! Sonra hafif bir inilti geldi, o kadar acı verici ki nefesim kesildi. Dayanamadım ve yatak odası kapısını açtım. İçeride gördüğüm şey kanımı dondurdu Adam yüzüstü yatıyordu, yüzü ellerinin arasında gömülü. Ve kayınvalidem yatağın yanında oturuyor, sırtına bir şey yapıyordu. Ancak yaklaştığımda anladım — ona iğneler batırıyordu. Gerçek, ince, metal iğneler.
-
- — Ne yapıyorsun?! — diye bağırdım. Kayınvalidem başını kaldırdı, tamamen sakin: — Ne yaptığımı mı sanıyorsun… Onu tedavi ediyorum. Sırtı ağrıyor, biliyorsun. Bir arkadaşım akupunkturun yardımcı olduğunu söyledi. Biz de deniyoruz. Ona işe yaramıştı! İnanamayarak ona baktım. — Ama sen doktor değilsin! Bunu eczane iğneleriyle yapamazsın! Sterilite, bilgi gerektirir… Ciddi zarar verebilirsin! Bu yüzden bütün o morluklar var! Gizemli izlerin arkasındaki gerçek buydu: hastalık yok, düşme yok… sadece ikisinin anlamadan başvurduğu tehlikeli, yeteneksiz kendi kendine tedavi. Son iğneyi dikkatlice çıkardım ve kararlı bir şekilde söyledim: — Yarın gerçek bir doktora gidiyoruz. Artık deney yok. SON
Devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsin... 👇