Kayınpederin Ders Verme Yöntemi

Yazar: admin | 02 Haziran 2026

: Doğumdan altı hafta sonra, duşta birkaç dakika huzur için yalvarırken kocam banyo kapısına bir zamanlayıcı yapıştırdı ve suyu kesmeden önce sadece dört dakikam olduğunu söyledi. Kayınpederim durumu öğrendiğinde, kocamın asla unutamayacağı bir ders almasını sağladı. Hayatım; bebek beslemek, sallamak, gaz çıkarmak, biberon yıkamak ve kızımız bir saat içinde dördüncü kez ağladığında ağlamamak için kendimi tutmaktan ibaret bir döngüye dönüşmüştü. Kızımız Melek çok güzel bir bebekti ama henüz çok küçüktü; bu da uykunun kırıntılarla, huzurun ise saniyelerle gelmesi demekti. Ben uykusuzluktan bitap düşmüş halde anneliği öğrenmeye çalışırken, Kerem tanıyamadığım bir adama dönüşüyordu. Hamileyken evden çalışıyor olması kulağa yardımcı olacakmış gibi gelmişti. Gerçekte ise bu durum, ben evde bir robot gibi hareket ederken kocamın kapalı bir ofis kapısının arkasında kalması anlamına geliyordu. Kerem bebeğin dikkatini dağıttığını söylüyordu. Bulaşıkların çok gürültülü dizildiğini iddia ediyordu. Koridorda çok sert yürüdüğümü öne sürüyordu. Bunların hiçbirini bağırarak söylemiyordu; bir şekilde bu, durumu daha da kötüleştiriyordu. Sonra para biriktirme takıntısı başladı. Kerem her bebek bezi paketini, her fazladan çamaşır makinesi çalıştırmayı ve klimanın her derecesini sorguluyordu. Bir öğleden sonra koridorda durdu ve “On dakika. Bugünlük bu kadar soğuk hava yeter, Jale,” dedi. “Dışarısı 35 derece,” dedim inanmayarak. Kerem omuz silkti. “O zaman pencerenin yanında otur.” Dışarıdan yemek söylemeyi bıraktım, mutfak masraflarından kıstım, buzdolabı poşetlerini yıkayıp tekrar kullandım ve bebek kıyafetlerini asarak kuruttum.

: Doğumdan altı hafta sonra, duşta birkaç dakika huzur için yalvarırken kocam banyo kapısına bir zamanlayıcı yapıştırdı ve suyu kesmeden önce sadece dört dakikam olduğunu söyledi. Kayınpederim durumu öğrendiğinde, kocamın asla unutamayacağı bir ders almasını sağladı. Hayatım; bebek beslemek, sallamak, gaz çıkarmak, biberon yıkamak ve kızımız bir saat içinde dördüncü kez ağladığında ağlamamak için kendimi tutmaktan ibaret bir döngüye dönüşmüştü. Kızımız Melek çok güzel bir bebekti ama henüz çok küçüktü; bu da uykunun kırıntılarla, huzurun ise saniyelerle gelmesi demekti. Ben uykusuzluktan bitap düşmüş halde anneliği öğrenmeye çalışırken, Kerem tanıyamadığım bir adama dönüşüyordu. Hamileyken evden çalışıyor olması kulağa yardımcı olacakmış gibi gelmişti. Gerçekte ise bu durum, ben evde bir robot gibi hareket ederken kocamın kapalı bir ofis kapısının arkasında kalması anlamına geliyordu. Kerem bebeğin dikkatini dağıttığını söylüyordu. Bulaşıkların çok gürültülü dizildiğini iddia ediyordu. Koridorda çok sert yürüdüğümü öne sürüyordu. Bunların hiçbirini bağırarak söylemiyordu; bir şekilde bu, durumu daha da kötüleştiriyordu. Sonra para biriktirme takıntısı başladı. Kerem her bebek bezi paketini, her fazladan çamaşır makinesi çalıştırmayı ve klimanın her derecesini sorguluyordu. Bir öğleden sonra koridorda durdu ve “On dakika. Bugünlük bu kadar soğuk hava yeter, Jale,” dedi. “Dışarısı 35 derece,” dedim inanmayarak. Kerem omuz silkti. “O zaman pencerenin yanında otur.” Dışarıdan yemek söylemeyi bıraktım, mutfak masraflarından kıstım, buzdolabı poşetlerini yıkayıp tekrar kullandım ve bebek kıyafetlerini asarak kuruttum. Ne zaman “Bu kadarı da saçmalık,” diye düşünsem, yutkunup yoluma devam ettim. Zor zamanlar geçirmek bir şeydi, ama Kerem’in bir sonraki hamlesi bambaşka bir boyuttu. Her şey banyo kapısının arkasından gelen yorumlarla başladı: “Daha ne kadar orada kalacaksın, Jale?” “Melek ağlıyor.” “Jale, cidden banyoda tatil mi yapıyorsun?” Zaten hızlıca duş alıyordum. Saçlarım genellikle topluydu, sabunum kokusuzdu. Sadece boynumdaki bebek kusmuğunu temizlemeye ve temiz bir tenin nasıl hissettirdiğini hatırlamaya çalışıyordum. Bir sabah, ben saç kremimi durularken Kerem kapıyı çaldı. “Daha çabuk çıkman lazım. Bu ağlamaya dayanamıyorum.” Duş perdesini araladım. “O senin de kızın.” Kerem’in yüzü ifadesizleşti. “Kesintisiz gürültüye tahammülüm düşük.” “Daha altı haftalık, Kerem.” “Ve sen gözden kaybolunca başladığını biliyorsun. Bu yüzden oyalanamayı bırak,” diye çıkıştı. Omuzlarımdan süzülen şampuana baktım ve içimde bir yerlerin çöktüğünü hissettim. Yorgunluğunuzun, hemen yanınızda yaşayan kişi tarafından görülmemesinin verdiği özel bir yalnızlık türü vardır. Ertesi sabah banyoya girdiğimde, duşun cam kapısına göz hizasında bantlanmış dijital bir mutfak zamanlayıcısı gördüm. Dört dakikaya ayarlanmıştı bile. Kerem’in gülümseyip şaka yaptığını söylemesini bekledim. Bunun yerine kapı eşiğine yaslanmış, elinde ikinci bir zamanlayıcı tutuyordu. “Aynısı bende de var. Eğer alarm çalar da sen çıkmazsan, suyu ana vanadan kapatırım.” Şok ve kırgınlık arasında kalarak, “Kerem, bu komik değil,” dedim. “Komik olmaya çalışmıyorum,” diye omuz silkti. “Evin düzenini korumaya çalışıyorum.” “Ciddi misin?” Kerem kollarını kavuşturdu. “Gayet ciddiyim.” Hâlâ bunu gerçekten yapacağına inanmak istemiyordum. Ama alarm ilk çaldığında donakaldım. Bip. Bip. Bip. Hâlâ bir kolumda sabun, saç diplerimde şampuan vardı. Sonra su o kadar aniden kesildi ki borular duvarda gümledi. Orada sırılsıklam ve donakalmış halde durdum. “Süre bitti!” diye seslendi Kerem kapıdan. Bir havluya sarıldım, lavabodan bir maşrapa su doldurdum ve Melek beşiğinde ağlarken soğuk suyla durulanmak için küvete döndüm. Kerem özür dilemedi. Dışarı çıktığımda, “Bak? İsteyince yapabiliyormuşsun,” dedi. “Kendini duyuyor musun sen?” Kerem dizüstü bilgisayarına bir göz attı. “Bebeği duyuyorum. Sorun da bu zaten.” İkinci kez daha kötüydü çünkü hazırlıklıydım. Acele ettim, saçımı yıkamayı geçtim, zar zor keselendim ve ellerim titrerken sayıların geri sayışını izledim. Alarm ötmeye başladığında musluğa hamle yaptım ama Kerem suyu yine de kesti. Bir kova doldurup sessizlik içinde durulanmayı bitirdim. Kapıdan geçerken beni orada çömelmiş halde gördü ve “Zamanını daha iyi yönetmeyi öğrenmelisin,” dedi. Cevap veremedim çünkü bu duruma alışmaya başlamıştım ve bu beni zamanlayıcıdan daha çok korkutuyordu. Geçen hafta zaten çok zordu. Melek iki gündür huzursuzdu. Saçımda kusmuk, tezgahta kurumuş mama lekesi ve vücudumda sadece üç saatlik kesik uykunun yorgunluğu vardı. Gece boyu ben kendimi bir eşten ziyade alyanslı, ücretsiz bir işçi gibi hissederken, Kerem vaktinin bir kısmını ofisinde kulaklıklarıyla geçirmişti. O sabah saat 10 olduğunda, duş almaya o kadar çok ihtiyacım vardı ki ağlayabilirdim. Melek’i doyurdum, altını değiştirdim, uyumak üzereyken yatırdım ve banyoya süzüldüm. Zamanlayıcı oradaydı. Otuz saniye içinde şampuanı saçıma sürdüm, kafa derimdeki lekeleri canım yanana kadar ovdum. Kapının dışından Melek’in mızmızlanması duyuldu. Sonra ağlamaya başladı. “Jale!” diye seslendi Kerem. “Neredeyse bitti!” diye bağırdım. “Zamanlayıcı aksini söylüyor,” diye cevap verdi. Bip. Bip. Bip. Ve su kesildi. Saçımda köpüklerle öylece durdum. Zayıf bir anımda, “Özür dilemem lazım,” diye düşündüm. İşler bu kadar çarpık bir hal almıştı işte. Ancak duş kapısını açıp hızla bornozuma sarılarak koridora çıktığımda, orada duran Kerem değildi. Kayınpederim Rahmi Bey’di. Son zamanlarda torunuyla vakit geçirmek için bizde kalıyordu ve şu an elinde o ikinci zamanlayıcıyı tutuyordu. Kerem bir metre ötede, bembeyaz ve kaskatı kesilmiş halde duruyordu. Rahmi Bey tek kelime etmeden bana bir havlu uzattı. Sonra Kerem’e döndü ve çok sessizce, “Bunu açıkla,” dedi. Kerem önce gülmeye çalıştı. İnsanların saçmalığı mantık gibi yutturmaya çalışırken takındığı o gergin gülüşle… “Baba, göründüğü gibi değil!” “Üç sabah üst üste ana vanaya koştuğunu gördüm oğlum,” dedi Rahmi Bey. “Bugün seni takip ettim.” Kerem yutkunarak, “Sadece bebeğin düzenini oturtmaya çalışıyoruz,” dedi. Rahmi Bey zamanlayıcıyı havaya kaldırdı. “Bunu duşa mı yapıştırdın?” “Jale çok uzun sürüyor baba,” diye kendini savundu Kerem. “Melek ağlıyor. Benim işim gücüm var.” “Yani çözümün, eşine bir otelde fazla kalan bir müşteriymiş gibi süre tutmak mı oldu?” diye tersledi Rahmi Bey. Kerem’in ağzı açıldı, sonra kapandı. “Günlerdir böyle devam ediyor,” dedim. Rahmi Bey’in bakışları kalbimi biraz sızlatacak kadar yumuşadı. “Git misafir banyosunda saçını yıka. İstediğin kadar kal.” Kerem öne atıldı. “Baba, buna gerek yok.” Rahmi Bey ona bakmadı bile. “Otur şuraya.” Melek doğduğundan beri ilk kez, bu evde birinin yorgunluğumu ciddiye aldığını ve benden bunu savunmamı istemediğini gördüm. Misafir banyosunun kapısını kapattığımda ellerim o kadar çok titriyordu ki lavaboya tutunmak zorunda kaldım. Geri döndüğümde, Rahmi Bey mutfak masasına kağıtlar sermişti. Bir çizelge hazırlamıştı. Taslak bir liste değil; tüm günümün dakika dakika dökümüydü. 05:10 — Bebeği besle. 05:45 — Altını değiştir. 06:20 — Biberonları yıka. 07:15 — Kahvaltı hazırla. Ve böylece gece uyanmalarına kadar devam ediyordu. “Nasıl yani…” diye başladım. “Fark edecek kadar uzun süredir buradayım,” dedi Rahmi Bey. “Kaç kez seni gece ikide ve sabah altıda uyanık buldum. Ayrıca oğlumun bir şekilde oyun oynamaya, uyumaya ve fikir beyan etmeye vakti olduğunu da fark ettim.” Kerem sinirli görünüyordu. “Baba, bu çok dramatik.” Rahmi Bey sayfaları masanın öbür ucuna itti. “Önümüzdeki yedi gün boyunca bu listedeki her şeyi sen yapıyorsun. Besleme, bez değiştirme, çamaşır, biberonlar, yemekler, temizlik, bebeği sakinleştirme, gece uyanmaları… Hepsi sende.” “Bu saçmalık,” diye tısladı Kerem. “Hayır. Saçmalık, iyileşme sürecindeki eşinin saçını yıkamak için dört dakikadan fazlasına ihtiyacı var diye duş kapısına zamanlayıcı yapıştırmaktır,” diye mırıldandı Rahmi Bey. Kerem, sanki yeterince beklerse şartlar değişecekmiş gibi baktı. Ama Rahmi Bey pazarlık yapmıyordu. “Ve Jale kesintisiz vakit geçirecek,” diye ekledi Rahmi Bey. “Ne kadar ihtiyacı varsa o kadar.” Kerem ensesini ovdu. “Toplantılarım var.” Rahmi Bey başını salladı. “O zaman kadınların her gün öğrendiği şeyi öğreneceksin. Sen zorlanıyorsun diye hayat durmaz. Satın almana yardım ettiğim bir evde yaşadığın sürece, önümüzdeki hafta böyle geçecek. Ve ben de bunun gerçekleştiğinden emin olmak için burada olacağım.” “Evime öylece el koyamazsın baba.” Rahmi Bey ellerini birleştirdi. “İzle ve gör.” Şaşkınlık içindeydim, zafer kazanmış gibi hissetmiyordum. Kerem sanki onu kurtarmalıymışım gibi bana baktı. Kurtarmadım. Rahmi Bey Melek’i kucağına aldı. “Jale, git yat. Görevin bitti.” Zihnimden önce vücudum Melek’e doğru hareket etti. “Hayır,” dedi Rahmi Bey nazikçe. “Bırak o başlasın.” Kerem, bebeği sadece teoride babalık yapmış bir adamın özgüveniyle kucağına aldı. Melek anında mızmızlanmaya başladı. “Kontrol istiyordun,” dedi Rahmi Bey. “Buradan başla.” Yatağın kenarına oturup ellerimi kucağıma koydum; Melek’in ağlamasını, Kerem’in ona bir şeyler mırıldanışını ve mutfakta bir yerlerde fazla ısınan bir biberonun sesini dinledim. Bir saat sonra Rahmi Bey kapıyı hafifçe çaldı ve bana bir fincan çay uzattı. “Nasıl gidiyor?” diye sordum. Neredeyse eğleniyor gibiydi. “Beceremiyor.” Yarısı gülüş, yarısı hıçkırık olan bir ses çıkardım. O gece Kerem her uyanmada kalktı. Şafak vakti perişan görünüyordu; tişörtü ters giyilmiş, bezin bandını kaçırdığı için alt değiştirme matı sırılsıklam olmuştu. Kahvaltıda kahve makinesine, sanki düğmelerin ne işe yaradığını unutmuş gibi bakıyordu. “Zor bir gece miydi?” diye sordu Rahmi Bey. Kerem elini yüzüne sürdü. “Bunu her gün nasıl yapıyorsun, Jale?” Tabağıma baktım. İkinci gece, kocam artık daha yavaştı. Üçüncü gece, sessizleşmişti. Su faturalarından bahsetmeyi bıraktı, dakikaları saymayı kesti ve çocuğunu tanımaya çalışan yorgun bir baba gibi konuşmaya başladı. Dördüncü gece, Melek’in sesine uyandım ve Kerem’in bebek odasına doğru giden ayak seslerini duydum. Eski alışkanlıkla yerimden fırlayacak gibi oldum ama kıpırdamadım. Sonra onu kucağına aldığını duydum. “Tamam, tamam. Buradayım.” Bir sessizlik. Sallanan sandalyenin gıcırtısı. Sonra Kerem’in sesi, o kadar kısıktı ki neredeyse duyamayacaktım. “Özür dilerim. Böyle olduğunu bilmiyordum.” Gözyaşlarım şakaklarımdan saçlarıma doğru süzüldü. Tam olarak benimle konuşmuyordu. Belki Melek’le, belki de haftalardır görmezden geldiği benim o halimle konuşuyordu. Ertesi sabah zamanlayıcı mutfak tezgahının üzerinde duruyordu; bandı sökülmüş, ekranı kararmıştı. “Onu indirdim,” dedi Kerem. “Duş vanası için de birini aradım. Ona hiç dokunmamalıydım.” Ona inandım ama hâlâ bir sonraki soğukluğa karşı kendimi kasmamayı öğrenmeye çalışıyordum. Rahmi Bey, Kerem’e beslenme düzenini sınav öncesi bir öğrenci gibi tekrar ettirdikten iki gün sonra ayrıldı. Kapıda omzumu sıktı. “Eğer bu saçmalık tekrarlanırsa beni ara.” “Teşekkür ederim, Rahmi Bey,” dedim. Oğluna asla unutamayacağım bir bakış attı. “Bu sefer ciddi ol.” Ertesi sabah banyoya girdim ve acele etmeden suyun altında durdum. Zamanlayıcı yoktu. Kapıdan gelen bir ses yoktu. Koridorda ayak sesleri yoktu. Sadece aynaya tırmanan buhar ve omuzlarımdaki günlerin gerginliğini yumuşatan sıcak su vardı. Saçımı iki kez yıkadım. Saç kremini beklettim. Orada, başkaları için taşıdığım faydanın ötesinde bir bedenim olduğunu hatırlayacak kadar uzun süre durdum. Dışarı çıktığımda Kerem bebek odasındaydı, Melek göğsünde uyuyakalmıştı. Başını kaldırdı ve yumuşak bir sesle, “İstediğin kadar vakit geçir,” dedi. Bu her şeyi düzeltmedi. Tek bir cümle asla yetmez. Ama kocam artık istenmeden gece kalkıyordu. Düzeni öğrendi. Neye tahammül edemediğinden bahsetmeyi bıraktı ve benim neye ihtiyacım olduğunu sormaya başladı. Ben de dinlendiğim için, yemek yediğim için ve kendi evimde bir insan gibi duş aldığım için özür dilemeyi bıraktım. Evet, kocam bana dört dakika verdi ve bunun yeterli olduğunu sandı. Babası ise ona yedi gün verdi ve yetmediğinden emin oldu. Sonunda Kerem, sevginin elinde kronometre tutmadığını öğrendi. Ve size insanlığınızı aceleye getirmenizi söyleyen her ev, değişime muhtaç bir yerdir. Sevgi kronometre tutmaz.

Devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsin... 👇