Kızım, beş yaşındaki otistik oğlunu evimin ortasına bırakıp “birkaç gün sonra dönerim” diyerek gitmişti

Yazar: admin | 05 Haziran 2026

: Kızım, beş yaşındaki otistik oğlunu evimin ortasına bırakıp “birkaç gün sonra dönerim” diyerek gitmişti. Noel gecesi beni arayıp sadece altı kelime söyledi: “Artık senin, ben dayanamıyorum.” Telefonu kapattığımda Efe hiç tepki vermedi. Oyuncak arabalarını hâlâ kusursuz bir çizgi halinde diziyordu. Anlamamıştı bile. Annesi onu telefonda bırakıp gitmişti. O günün üzerinden on bir yıl geçti. Ve bana en çok acı veren şey o gün olmadı. Ben emekli bir öğretmendim. Hayatım boyunca çocuklarla çalışmıştım ama Efe gibi bir çocukla hiç karşılaşmamıştım. Her şeyi sıfırdan öğrendim. Doktorları, terapileri kendi maaşımla ödedim. Tabağını bile yerinden oynatmamak gerekiyordu. Rutinini bozarsam dünyası yıkılıyordu. Üç yıl sonra ilk kelimesini söyledi: “Su.” Ben ondan daha çok ağlamıştım. Sarı, eski, kenarı çatlamış bir plastik bardağı vardı. Sadece onunla su içiyordu. Değiştirirsem yemek yemiyordu. On bir yıl boyunca o bardak hiç değişmedi. Ama en çok canımı acıtan şey annesi değildi. Efe hiç sormamıştı bile. “Annem nerede?” dememişti. Ama bedeni unutmamıştı. Her yıl kasım ayında, bırakıldığı ayda bozuluyordu. Uyumuyor, yemek yemiyor, bazen başını duvarlara vuruyordu. Doktorlar anlamıyordu. Ta ki bir gün fark edene kadar: Beden, hafızayı konuşmadan hatırlıyordu. Efe büyüdü. On iki yaşında kendi başına yazılım öğrenmeye başladı. Ben anlamıyordum ama o çok iyiydi. Çok iyi. On altı yaşında bir güvenlik yazılımı geliştirdi. Üç milyon Türk Lirasına satıldı. Haber oldu. Adını söylemediler ama yaşını ve Türkiye’den olduğunu söylediler. İki hafta sonra kapım çaldı. O idi. Aylin. On bir yıl sonra ilk kez. Yanında bir avukat vardı, elinde damgalı dosyalar. “Vesayet düzenlemesi için geldik,” dedi avukat. Dosyalarda Aylin’in hiç hak kaybetmediği yazıyordu. Her ay para gönderdiği, düzenli ziyaret ettiği… Hepsi sahteydi. Ama kağıt üzerinde gerçek görünüyordu. Ve ben o an en büyük hatamı fark ettim. On bir yıl boyunca hiçbir resmi işlem yapmamıştım. Efe’nin yasal vasisi değildim. Devlet gözünde hiçbir şeydim. Annesi hâlâ annesiydi. Aylin bana baktı. “Efe’yi almak için geldim anne. En doğal hakkım.” “Onu sen bırakmadın mı?” dedim. “Şimdi düzeltmeye geldim.” Sonra avukat ekledi: “Çocuğun ciddi bir mal varlığı var. Yönetim yasal olarak anneye aittir.” “Mal varlığı” dedi. Efe’den değil, paradan bahsediyordu. O gece yukarı çıktım. Efe bilgisayar başındaydı. Kulaklığını nadiren çıkarırdı ama o gece çıkardı. “Anneanne,” dedi, gözünü ekrandan ayırmadan, “korkma.” Üç kelime. Ben o üç kelimeye tutundum. Bir avukat buldum. Adı Leyla Demir’di. Dosyalara baktı, uzun süre sustu. “Bunu kazanabiliriz,” dedi. “Ama sahte belgeleri çürütmemiz lazım.” Duruşma günü en iyi kıyafetimi giydim. Efe gelmek istedi. Gürültüden nefret ederdi ama elimi bırakmadı. Mahkeme salonuna girdiklerinde Aylin ve avukatı çoktan oturmuştu. Aylin ağladı. Güzel ağladı. “Oğlumu geri istiyorum,” dedi. “Onu hep aradım.” Hâkim neredeyse inanacaktı. Leyla kulağıma eğildi: “Bunu ispatlayamazsak kaybederiz.” Hâkim belgeleri eline aldı. Karar vermek üzereydi. Ve o anda Efe ayağa kalktı. Kalabalık, sesler, ışıklar… Hepsi onun nefret ettiği şeylerdi. Ama o kalktı. Laptopunu aldı, kürsüye yürüdü ve ekranını bağlamak istediğini söyledi. İlk kez annesine baktı. Gerçekten baktı. Ve dedi ki: Bölüm 2 …Ve dedi ki: “Bu belgeler sahte.” Salonda bir anlık sessizlik oldu. Aylin’in yüzündeki o “kontrol bende” ifadesi ilk kez kırıldı. Efe ekranı açtı. Parmağıyla klasörleri tek tek gösteriyordu. Hızlı konuşmuyordu. Zaten onun dünyasında hız değil, netlik vardı. “Bu dosya,” dedi, “ben on iki yaşındayken oluşturulmuş.” Ekranda bir log sayfası belirdi. Tarihler, IP adresleri, giriş kayıtları…

: Leyla hemen öne eğildi. “Bunlar… sistem logları mı?” Efe başını salladı. “Evet.” Sonra ikinci klasörü açtı. “Bu da sahte ziyaret kayıtları.” Aylin’in avukatı atıldı: “Sayın hâkim, bu çocuk bir bilgisayar kullanıyor diye…” Efe onu kesmedi. Sadece baktı. Ve devam etti. “Ben otistik olduğum için insanlar beni anlamadığımı sanıyor.” İlk kez sesi biraz titredi. “Ben her şeyi anlıyorum.” Ekranda bir video açıldı. Noel gecesi. Eski bir kayıt. Aylin’in telefonu. “Artık senin, ben dayanamıyorum.” Ses mahkeme salonuna yayıldı. Hâkim öne eğildi. Efe devam etti: “Bu ses kaydı telefondan otomatik yedeklenmiş. Silinmemiş.” Aylin’in yüzü bembeyaz oldu. Leyla hemen dosyayı uzattı: “Sayın hâkim, karşı tarafın sunduğu tüm belgelerin dijital doğrulaması yapılabilir. Ve bu çocuk… yani müvekkilimiz… sahtecilik zincirini tamamıyla ortaya koydu.” Aylin ayağa kalktı. “Bu çocuk beni karalamak için yönlendiriliyor!” Ama sesi artık eskisi kadar güçlü değildi. Çünkü Efe durmadı. Son dosyayı açtı. Bu kez sesi daha kısık çıktı. “Bu da… benim gerçek hayatım.” Ekranda görüntüler vardı. Küçük bir çocuk. Koltukta tek başına. Oyuncak arabalarını sıraya dizen. Ağlayan değil. Sessiz. Bekleyen. Ve hiç gelen olmayan bir anne. Efe ekrana baktı, sonra ilk kez doğrudan hâkime konuştu: “Ben terk edilmedim sanıyordum.” Durdu. “Ben unutuldum.” Salonda kimse konuşmadı. O an Aylin’in avukatı dosyayı kapattı. Yavaşça geri çekildi. Hâkim uzun süre sustu. Sonra kalemini kaldırdı. “Mahkeme… sahte belgelerin tespit edildiği gerekçesiyle…” Aylin bir adım attı. “Hayır! O benim oğlum!” Ama artık kimse onu dinlemiyordu. “…vesayetin mevcut bakıcı ve yasal olarak fiilen bakım sağlayan kişide kalmasına…” Kalem indi. Karar verilmişti. On bir yıl sonra ilk kez, kâğıt bir gerçeği kabul etti: Efe bir “mal” değildi. Bir insandı. Duruşma bittiğinde insanlar kalktı. Gürültü arttı. Ama Efe yerinden inmedi. Ben yanına gittim. “Bitti,” dedim. Başını salladı. Ama sonra çok küçük bir şey yaptı. Elimi tuttu. O gün on bir yıldır ilk kez bir şey değişti. Sadece kâğıtlar değil. O çocuk artık “bekleyen” değildi. Çünkü artık biliyordu: Onu bırakmayan biri vardı. Ve mahkeme binasından çıkarken Efe çok sessiz bir sesle, neredeyse fısıltıyla dedi ki: “Anneanne… eve gidelim.” Ve biz gittik. Bu kez kimse dönmedi. Bu kez kimse terk etmedi. Ve o evde, yıllar sonra ilk kez, sarı plastik bardak masada kaldı. Çünkü artık önemli olan bardak değildi. O çocuktu. Ve o çocuk sonunda kalmıştı.

Devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsin... 👇