Kocam Hasta Olunca Kendimi Ona Adadım

Yazar: admin | 22 Nisan 2026

: Mehmet’le 39 yaşındayken tanıştım. O 52 yaşındaydı; nazik, ilgiliydi. Yanında olmak bile insana kendini güvende hissettiren türden bir adamdı. Bir yıl sonra evlendik ve onu, hayal bile edemeyeceğim şekillerde sevdim. Sonra ciddi bir hastalığa yakalandı. 4. evre pankreas kanseri. Hızlı ilerleyen, sert vuran türden. İki yıl boyunca onu ben besledim, yıkanmasına yardım ettim, acısını dindirdim. Çocukları Zeynep ve Kerem ara sıra ziyarete geldiler ama nadiren kaldılar. İşlerinin çok yoğun olduğunu ve babalarını o halde görmeye “dayanamadıklarını” söylediler. Ama ben dayandım. Her gün. Her gece. Son nefesine kadar. Cenazeden sonraki gün eve geldiler. Benim evime. “Evi satıyoruz,” dedi Kerem, Mehmet’in en sevdiği koltuğa oturmuş, sanki her şeyin sorumlusuymuş gibi kollarını kavuşturmuştu. Telefonuna yapışmış olan Zeynep de ekledi: “Babam evi bize bıraktı. Hafta sonuna kadar çıkman gerekiyor.”

: Bunun bir şaka olduğunu düşündüm. “Mehmet bunu yapmazdı.” Ama Kerem masaya bir dosya bıraktı. Bir vasiyetname. Resmi. Ev, banka hesapları… her şey onlara aitti. “Eşyalarını elbette alabilirsin,” dedi Zeynep, sanki bu onu nazik biri yapıyormuş gibi. Başım dönerek kâğıtlara baktım. “Bu mantıklı değil. Ben onun karısıydım. Ben—” “Evet,” diye sözümü kesti Kerem. “Ama sen bizim annemiz değilsin.” Ve işte o an anladım. Onlar için hiçbir şey ifade etmiyordum. Bir hafta sonra, iki bavulla kaldırımda duruyordum. Yabancıların evime girip, benim temizlediğim “güzel zeminlerden” bahsetmelerini izliyordum. Tam o sırada telefonum titredi. Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti: “Çınar Sokak’taki depoya git. 108 numaralı dolap. Babam senin kullanmanı istedi.” Kalbim hızla çarpmaya başladı. Mehmet depodan hiç bahsetmemişti. Mesajı kimin gönderdiğine dair hiçbir fikrim yoktu. Ertesi sabah bir araba kiraladım ve Çınar Sokak’a gittim. Yol kısa olmasına rağmen her kilometre ağır geliyordu. Ya bu acımasız bir şakaysa? Ya da daha kötüsü… ya dolap boşsa? Depo görevlisi kimliğimi kontrol etti ve bana bir anahtar verdi. “108 numaralı dolap artık sizin,” dedi hafif bir gülümsemeyle. Metal kapıların arasından geçip doğru dolabı buldum. Anahtarı çevirirken ellerim titriyordu. Kapı gıcırdayarak açıldı ve içi kutularla ve ahşap bir sandıkla dolu küçük bir alan ortaya çıktı. İlk kutuda, Mehmet’le daha mutlu zamanlarımıza ait fotoğraf albümleri vardı. Deniz tatilleri, doğum günleri, tembel pazar sabahları… Bir de bana hitaben, kendi el yazısıyla yazılmış mektuplar. Yere oturdum ve ilkini açtım.Devamı.. Sevgili Esra, Eğer bunu okuyorsan, ben gitmişim demektir. Umarım bu satırlar sana biraz olsun teselli verir. Çocuklarımın sana yaşattıkları için üzgünüm. Bizim yaşadıklarımızı anlamıyorlar ve belki de asla anlamayacaklar. Bu dolapta senin için sakladığım şeyleri bulacaksın. Aile meseleleri karışık olduğu için sana doğrudan veremediklerim… Hayattayken seni her türlü çatışmadan korumak istedim. Seni kelimelerle ifade edilemeyecek kadar çok seviyorum. Her zaman senin, Mehmet. Mektubu katlayıp zarfına koyarken gözlerimden yaşlar süzüldü. Gözlerimi sildim ve kutuları karıştırmaya devam ettim. Bir diğerinde mücevherler vardı: inci bir kolye, elmas küpeler ve üzerinde “Daima Benim” yazılı altın bir bileklik. Bunlar Mehmet’in ilk eşine ait olmalıydı ama benim için saklamıştı. Sonra ahşap sandığı açtım. İçinde “Belgeler” yazılı kalın bir zarf ve küçük bir kadife kese vardı. Keseyi açtığımda nefesim kesildi. Loş ışıkta bile parlayan bir elmas yüzük… Zarfı açtığımda tapular çıktı. Türkiye’nin farklı bölgelerinde üç tatil evi… Ve adıma kayıtlı, hayatımı tamamen değiştirecek miktarda para bulunan banka hesap dökümleri. Mehmet beni terk etmemişti. Çocuklarının nasıl davranabileceğini bilerek geleceğimi planlamıştı. Ölümünden beri ilk kez umut hissettim. Sonraki haftalarda, Kazdağları’nda bulunan küçük, şirin bir dağ evine taşındım. Sessizdi, huzurluydu; iyileşmek için tam da ihtiyacım olan yerdi. Günlerimi yürüyüş yaparak, kitap okuyarak ve Mehmet’in bıraktığı anıları yeniden yaşayarak geçirdim. Bir öğleden sonra başka bir kutuyu açarken, kitapların altına gizlenmiş son bir mektup buldum. Kısa ama anlamı büyüktü. Esra, Bu hediyeleri neden sakladığımı merak ediyor olabilirsin. Çocuklarımın sana açıkça verdiğim her şeye itiraz edeceğini biliyordum. Onları gizli tutarak, ben gittikten sonra dayanabileceğin bir güvence bırakmak istedim. Mutluluğu, güvenliği ve huzuru hak ediyorsun. Kimsenin bunları senden almasına izin verme. İyi yaşa, derinden sev ve şunu unutma: Sen benim en büyük neşemdin ve her zaman öyle kalacaksın. Tüm kalbimle, Mehmet. Bu satırları okurken, Mehmet’in bana yalnızca para ya da ev bırakmadığını anladım. Bana yeniden başlamak için özgürlük vermişti. Aylar geçti ve ben yavaş yavaş toparlandım. Yakındaki bir hayvan barınağında gönüllü oldum, yeniden resim yapmaya başladım ve sıcak kahkahası bana güzel günleri hatırlatan komşum Meryem’le arkadaş oldum. Bir akşam verandada otururken Meryem geçmişimi sordu. Hikâyemin bazı kısımlarını anlattım: aşkı, kaybı, ihaneti ve sonunda yeniden ayağa kalkışı. “Mehmet inanılmaz bir adammış,” dedi. “Böylesi çok az bulunur.” “Eşsiz biriydi,” dedim gülümseyerek. “Bana gerçek aşkın sadece mutlu anlardan ibaret olmadığını öğretti. Gerçek aşk, sen orada olmasan bile sevdiğin insanın iyi olduğundan emin olmaktır.” Meryem başını salladı. “Sana sadece mal mülk bırakmamış. Sana yeni bir başlangıç vermiş.” “Evet,” dedim. “Ve ben bunu en iyi şekilde değerlendireceğim.” Geriye baktığımda, Mehmet’in mirasının evler ya da para olmadığını görüyorum. Onun asıl mirası; güç, şükran ve acının ötesinde bir anlam bulabilme yeteneğiydi. Bunu okuyan herkese şunu söylemek isterim: Hayat tahmin edilemez ve bazen adaletsiz olabilir. Ama her zorluk, büyümek, öğrenmek ve daha güçlü geri dönmek için bir fırsattır. Öfkenin sizi tüketmesine izin vermeyin. Sevgiye, iyiliğe ve gerçekten önemseyen insanlara tutunun.

Devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsin... 👇