Kocamın üvey annesi bana, rahmetli annemin zümrütlerini takmış halde yatağımda uyurken çekilmiş bir fotoğraflarını mesajla gönderdi

Resmin altında tek satırlık bir metin yer alıyordu: Zavallı küçük eş. Bazı kadınlar seçilmek için doğar. Bazıları ise ortalığı temizlemek için doğar.

Bir dakika boyunca, acı verici bir şekilde, oksijen ciğerlerimden boşaldı. Ellerimi soğuk mutfak tezgahına dayadım, oda sallanırken granit avuç içlerimi yakıyordu.

Sonra uyuşukluk geçti, yerini bambaşka bir şey aldı. Ekranı sıkıştırdım. Yakınlaştırdım.

Özel siparişle yaptırdığım Mısır pamuğundan yastık kılıfım. Koyu gri, kabarık yatak başlığım. Arkalarındaki duvarda asılı duran çerçeveli düğün fotoğrafım, Julian’ın önceki gece bana “soğuk” ve “hayal gücünden yoksun” dedikten sonra yatak odasının kapısını çok sertçe çarpması nedeniyle hafifçe yana yatmış durumda.

Ama gözlerim bunların hepsini atlayıp Vivienne’in boğazının çukuruna kilitlendi. Köprücük kemiğine yaslanmış, panjurlarımızdan süzülen sabah ışığını yakalayan ağır bir altın zincir, zümrüt bir kolye ucu taşıyordu. Devamı snraki syfada..