Yedi yaşındaki oğlum bana, “Annemin arkadaşı sen seyahate çıktığında bizim yatakta uyuyor,” dedi

Yedi yaşındaki oğlum bana, “Annemin arkadaşı sen seyahate çıktığında bizim yatakta uyuyor,” dedi.

Aynı gece, kimseye haber vermeden uçuşumu iptal ettim.

Mert bunu ağzının kenarlarına bulaşmış çikolatalarla söyledi. Sanki yeni bir oyuncak hakkında soru soruyormuş gibi.

Aşağı katta Elif televizyon karşısında gülümsüyordu. Hâlâ hiçbir şeyden şüphelenmediğimi sanıyordu.

Oğluma sarıldım ve o anda evimin artık aile gibi kokmadığını fark ettim.

Yalan gibi kokuyordu.

Benim adım Emre.

Kırk iki yaşındayım.

On bir yıllık evliyim ve iki çocuğum var. Bir zamanlar ne kadar yorgun olursam olayım beni yeniden yola çıkmaya ikna eden tek sebep onlardı.

Kurumsal satış alanında çalışıyorum.

İşim gereği sürekli seyahat ediyorum.

İzmir, Ankara, Antalya, Gaziantep…

Bazen iki gece, bazen üç gece evden uzakta kalıyorum.

Bir elimde valiz, diğer elimde buruşturulmuş bir ceketle havaalanlarına koştururken, çocuklarımın ödevlerini, akşam yemeklerini ve okul etkinliklerini kaçırmanın suçluluğunu da yanımda taşıyorum.

Elif bunu daha evlenmeden önce biliyordu.

“İşimin doğası bu,” derdim ona.

“Ama yaptığım her şeyi bizim için yapıyorum.”

Ve buna gerçekten inanıyordum.

Birlikte İstanbul’un Anadolu yakasında hayalini kurduğumuz evi inşa ettik.

Mutfaktaki büyük pencereleri Elif seçmişti.

Sabah güneşinin içeri dolmasını istediğini söylemişti.

Ben ise arka bahçeyi istemiştim.

Mert’le futbol oynayabileceğim, ileride huzurlu günler geldiğinde bir hamak kurabileceğim bir bahçe…

Huzurlu günler…

Ne büyük bir yanılgıymış.

Dışarıdan bakıldığında kusursuz bir aile gibi görünüyorduk.

İki çocuk.

Kendi evimiz.

Bir SUV.

Özel okul.